SIFVN
Projecten 2015
- Logboek
- Inzamelingsacties
- Sponsors

Projecten 2012

Projecten 2008

Projecten 2006

Sponsors

Wilde Ganzen

Contact







Groepsfoto *

afsluitend, Wout vertelt *

11 maart, Remco vertelt *
10 maart, Froukje vertelt *
9 maart, Wietze vertelt *
8 maart, Klaske vertelt *
7 maart, Remco vertelt

6 maart, Janine vertelt
5 maart, Tity vertelt
4 maart, Ilse vertelt
3 maart, Knillis vertelt

2 maart, Bennie vertelt
1 maart, Wini vertelt
28 februari, Wout vertelt
27 februari, Ruben vertelt
26 februari, Fardau vertelt
25 februari, Gertjan vertelt
24 februari, Janine vertelt
23 februari, Froukje vertelt
22 februari, Klaske vertelt
21 februari, Bennie vertelt

20 februari, Ilse vertelt
19 februari, Knillis vertelt
18 februari, Tity vertelt
17 februari, Gertjan vertelt
16 februari, Ruben vertelt
15 februari, Wini vertelt
14 februari, Sauraha
13 februari, Kathmandu
10 februari, voor vertrek

(* = laatst geplaatste bericht)


afsluitend, Wout vertelt
Aan mij de eer om het afsluitende stukje te schrijven.
Morgenochtend om 5.30 uur worden we opgehaald bij ons hotel om naar het vliegveld te gaan en dan zit onze tijd in Nepal er al weer op. De tijd is werkelijk omgevlogen. We kunnen terugzien op een succesvolle tijd hier, gezien het feit wat we allemaal gedaan hebben.

De techneuten hebben alle gestelde doelen gehaald. Alle reparaties zijn klaar en we hebben zelfs nog wat extra kunnen doen. Hoewel het nieuwe toiletgebouw niet helemaal klaar is, werkt alles naar wens. Het enige wat nog gedaan moet worden is het stuc- en tegelwerk. Dit moest door de mensen zelf gedaan worden en door de feestdagen hier is dit behoorlijk achterop geraakt. Wij hebben in elk geval gedaan wat we konden doen.

Een nieuw element van deze reis was dat er meisje van zorg en welzijn meegingen. En dat was een openbaring te noemen. Het bleek dat zij eigenlijk in een behoefte voorzagen. Niet alleen wat betrof de speelse manier van presenteren over hoe handen te wassen en tanden te poetsen maar ook specifiek voor meisjes en vrouwen belangrijke zaken. Hier rust in Nepal een groot taboe op. Voor de meisjes op school was dit een dankbaar onderwerp om over van gedachten te wisselen. Dit verdient zeker een vervolg. Daarnaast was het erg gezellig met zo'n gemengde groep.

Ik wil dan ook hierbij alle leerlingen en de docenten Tity en Wietze, bedanken voor hun inzet. Allen hebben geweldig werk verricht. Maar ook niet te vergeten de vele sponsoren die ons, op welke manier ook, hebben geholpen om alles mogelijk te maken. Zonder hen was het allemaal niet gelukt.

Persoonlijk wil ik Tity en Wietze ook nog bedanken voor de fijne gesprekken die we hebben gevoerd. Vele onderwerpen zijn besproken, maar altijd boeiend. Ik heb in hun beiden grote medestanders gevonden in mijn gevoel voor Nepal en de Nepalezen. Het waren vier fantastische weken!

Wout

 


11 maart, Remco vertelt

Hallo allemaal,

Vandaag was het weer een heerlijke dag in Kathmandu, de wekker bij ons ging om 8 uur en half 9 zaten we weer met z'n allen te ontbijten. Na eten hadden we even tijd voor onszelf en half 10 gingen we bepraten wat we vandaag zouden doen.

We gingen met z'n allen om half 11 naar OR2K dat was een soort restaurant waar je op een kussen op de grond moest zitten en dat zat ook nog wel lekker.We zaten daar tot een uur of 12 en toen gingen we nog even Kathmandu in om een beetje langs alle winkeltjes te gaan.

Om 1 uur gingen we lunchen en we aten rijst met kip en wat groente erbij, niks bijzonders eigenlijk want we konden elke dag wel kiezen tussen rijst of pasta en we aten sowieso elke dag kip.

S'middags mochten we zelf invullen, dus iedereen ging de hele middag een beetje shoppen. Dat was hartstikke gezellig overal een beetje kijken maar na een paar uur had ik wel genoeg van want Het duurde wel lang.

Om kwart voor 7 gingen we avondeten het was een speciaal gerecht voor ons gemaakt omdat het onze laatste maaltijd in Kathmandu was. We aten dit keer kip met rijst, noodles en iets heel heets wat er bij lag als kip. Ook moeten we vandaag afrekenen maar we wisten niet zeker of we konden pinnen bij het hotel want sommige zeiden van wel anderen weer van niet dus zijn Bennie en ik naar een ATM gerend en hebben we gepind want wij dachten het zekere voor het onzekere. Verder zijn we nu de koffers aan het inpakken en nog een beetje aan het genieten van het leven hier maar wel met kijk op Nederland.

Vanavond maar bettijd op bed want morgen moeten we half 6 s'morgens vertrekken naar het vliegtuig dus ik heb de wekker op kwart voor 5.

Afsluitend; ik heb hier een hartstikke leuke tijd gehad met de hele groep en ik raad iedereen aan die zo'n kans krijgt om naar het buitenland te gaan zeker aan te grijpen want het is een hele ervaring die je voor het hele leven meedraagt.

Goedenavond,

Remco Landman


10-3-2015, Froukje vertelt.
De tijd gaat veel te snel, het is nu al dinsdag en dat betekent dat we met twee dagen al terug in Nederland zijn. Voor de een is het fijn om weer thuis te zijn en de ander wil liever nog in dit prachtige Azië blijven. Ik blijf liever ook nog in Nepal. Het land heeft een prachtige cultuur waar ik ontwetend veel van heb geleerd. Lukt het vandaag niet dan lukt het morgen wel. Niemand is gestrest of snel boos in dit land, behalve de chaos en het getoeter in het verkeer blijft iedereen kalm.

Gisteren zijn we in een de stad aangekomen waar miljarden mensen dicht op elkaar gepropt leven. De een leeft tussen de vuilnis in een sloppenwijk en weer een ander leeft in een prachtig huis net naast de chaos van de stad. Kathmandu kent veel smog en viezigheid op straat, niks in Nederland of van onze buurlanden zijn hierin vergelijkbaar. Vanuit Sauraha naar Kathmandu kom je in een totaal andere wereld.

Sauraha is een plek met veel rust en ver weg van de toeterende auto's en de hoofdstad heeft dat alles behalve. Vanmorgen begonnen we met een heerlijk ontbijt buiten op het terras. Het was nog wel wat frisjes maar in de middag zouden we getrakteerd worden met 27 graden warmte! Jam!

Het ontbijt was heerlijk, we hadden keuze uit croissants, geroosterd brood, gebakken aardappelen, verse jus en nog veel meer. Deze afgelopen weken hebben we trouwens nooit hoeven zeuren om ons eten.

Na het ontbijt zijn we meteen naar de grootste stoepa van Kathmandu geweest. Deze heet de Bouddhanath stoepa. Om religieuze redenen moest je links om de stoepa lopen en kon je die op deze manier bekijken. De stoepa is enorm groot en helemaal wit, het is aardig bijzonder dat je in zo'n drukke stad zo'n groot gebouw ziet en heel veel rust ervaart. Je merkt helemaal geen drukte. Om de stoepa wordt veel geofferd met kaarsen, eten, wierook en geld dat is bijzonder en mooi om te zien.

Na het stoepa bezoek zijn we naar de lijkenverbranding geweest. Het is interessant om te zien hoe familie en vrienden afscheid nemen van hun dierbare. Wat ik zelf heel bijzonder vond, is dat er veel toeristen op de lijkenverbranding komen, hier wordt gewoon aan verdient. Bij de lijkenverbranding lopen mensen in het vieze water door het menselijke as opzoek naar sieraden en kostbare overgebleven spullen. Dit wordt dan gewoon weer verkocht. Ik vond dit allemaal vrij bizar, er liggen menselijke assen in het water, waar gewoon in om wordt gepord. Ook honden lopen door dit vieze vervuilde water opzoek naar eten. Het voelt vrij respectloos maar gelukkig is het er wel. Het was goed om de lijkenverbranding ooit eens gezien te hebben, zo weet je ook hoe Nepalezen met de dood omgaan.

We konden al snel alle heftigheid van de lijkenverbranding van ons afschudden en mochten naar de Monkeytempel. Eigenlijk is monkey een bijnaam omdat er enorm veel apen zijn bij deze tempel. De Monkeytempel is een aardig toeristische attractie maar mooi om een keer mee te maken. Apen lopen overal los rond. Een flesje drinken meenemen is geen aanrader, Ilse haar flesje was afgepakt door de apen. De tempel is mooi maar wel aardig wat traptreden lopen.

In de avond hebben we lekker bij het hotel gegeten en hebben we onder het genot van een drankje nog even bij elkaar gezeten. Iedereen was moe van de indrukwekkende dag en daarom zijn we maar snel op bed gegaan.



9 maart, Wietze vertelt
Het is weer bijna voorbij, onze werkzaamheden hebben we gisteren afgerond en vandaag vertrekken we weer naar Kathmandu. Eerst nog de koffer pakken, ik weet dat de meesten dit gisteren al hebben gedaan maar bij mij moet het nu nog. Geen probleem want bijna elke dag ben ik zo rond 6:00 wel wakker. Het personeel van het hotel is er altijd vroeg bij en omdat mijn ramen 's nachts wagenwijd open staan word je dan vanzelf wakker.

Eerst het geluid van de gietijzeren zwengelpomp, dan de elektrische pomp die het vat van 1000 boven op het dak weer volpompt. Vervolgens het gekletter van het water langs het dak, het vat is weer vol. Dan de stemmen van het personeel en getetter van de olifanten in onze achtertuin die weer klaargemaakt worden voor hun dagelijkse werk. Ik zal het weer gaan missen, dat weet ik nu al.

Dan naar het ontbijt, de laatste keer. Lekkere yoghurt vol met fruit, kleine witte vierkante boterhammen en een bak vol gebakken ei of scrambled egg en boter en jam. Met black koffie natuurlijk. Het smaakte elke keer weer voortreffelijk net zoals de package lunch en de warme maaltijden.

Na het ontbijt vandaag de rekening van het hotel betalen. Iedereen om de beurt naar buiten en aan de tafel in de ochtendzon de rekeningen doornemen en betalen. Nadat een ieder dit heeft gedaan is het echt tijd om afscheid te nemen. Ram de eigenaar van het hotel en zijn vrouw Sushila doen dit op gepaste wijze. Eerst een tika van Sushila en dan een kleurige afscheids sjawl van Ram waarbij zijn dank wordt uitgesproken voor onze aanwezigheid en onze hulp aan de Nepalese bevolking. Voor velen van ons een ontroerend moment, want je hebt best wel heel wat meegemaakt in de 3 weken dat je hier was, je bent met de projecten bezig geweest, je hebt mensen ontmoet en nu moet je alles achterlaten en je weer richten op wat voor je ligt.

Nog voor een laatste keer met z'n allen op de foto en dan wordt het echt tijd om in de bus te stappen en uitgezwaaid door het personeel gaan we op weg naar Bharatpur om daar het vliegtuig te nemen terug naar Kathmandu. Met een vertraging van een uur vertrekken we dan echt.

Het wordt een prachtige vlucht met een geweldig uitzicht over de Himalaya en aan de andere kant de bergen met haar terrassencultuur waardoor op grote hoogte nog gewassen kunnen worden verbouwd. Als we landen in Kathmandu is het weer gedaan met de rust en we gaan op in de immense drukte van een wereldstad die nu nog voller zit in verband met de gestrande reizigers van het Turkse toestel.

Na een enerverende rit waarbij we weer onze ogen uitkijken naar wat en buiten allemaal gebeurt komen we weer veilig aan in Hotel Encounter waar we al eerder waren en dat geeft een goed gevoel. Omdat het allemaal langer geduurd heeft dan we hadden verwacht hebben we best wel zin in een goede maaltijd. Het duurt echter wel lang voordat het eten op tafel staat en dan te bedenken dat we om 18:00 weer worden opgehaald voor een afscheidsdiner, ons aangeboden door de opdrachtgever van het grote project, het toiletgebouw bij de school in Kumroj.

Dus eerst een maaltijd in het hotel en een paar uur later een geweldig afscheidsdiner geheel op nepalese wijze met over de hele avond verdeeld, optredens van dansers die de nepalese cultuur prachtig in beeld brengen. Het nepalese eten smaakte ons goed al worden de porties door ons wat klein gehouden. Na een stevige wandeling weer terug naar ons hotel met de man die ons had opgehaald was het voor de meesten voor vandaag wel weer genoeg en we gingen dan ook meteen naar bed.

Morgen een culturele dag. De belangrijkste hoogtepunten van Kathmandu bezoeken.

Wietze




8 maart, Klaske vertelt
Laatste dagje in Sauraha!
Vandaag is onze allerlaatste hele dag in Sauraha. De tijd is hier echt om gevlogen, maar we hebben het super naar onze zin gehad.

Vanmorgen zaten we met z'n allen om half 9 aan het ontbijt. De jongens zijn daarna al snel vertrokken naar hun project bij Kumroj, omdat dit nog lang niet af was. Wij meiden zijn iets na 10 uur vertrokken naar Jhuwani Blindhostel.

Toen we daar aankwamen leek het net of er geen kinderen aanwezig waren. Het hek zat bijna helemaal dicht. Toen Fardau en Ilse naar binnen gingen, bleek het dat de blinde kinderen allemaal op hun kamer zaten. Het was net of zaten ze opgesloten. We hebben de begeleidster gevraagd of het goed was of wij activiteiten met de blinde kinderen gingen doen.

Dit was goed. Al snel kwamen alle kinderen naar buiten toe.Als eerste hebben we een liedje met ze gezongen: 'If your happy and you know it, clap your hands' en zo verder. Daarna hebben we een spel gedaan met de bal die we ze eerder al hadden gegeven.

We stonden met z'n allen in de kring en één van de blinde kinderen speelde op de trommel. Wanneer hij stopte met trommelen, was degene die de bal in de handen had, af. Dit spel hebben we in twee verschillende variaties gedaan. Ze vonden het erg leuk. Ze lachten!

Als laatste hebben we met ze 'Schipper mag ik overvaren' gedaan! Ook dit vonden ze erg leuk, ze deden erg fanatiek mee! Na alle spelletjes/activiteiten hebben we gezamenlijk thee gedronken met een koekje erbij. Wij hadden zelf de thee en koekjes meegebracht! Ook hier genoten ze erg van.

Vlak voordat we weg gingen, hebben we het Blindhostel onze twee leshandpoppen gegeven. Daarna hebben we afscheid genomen. We hebben alle kinderen bedankt. Als reactie kregen we terug dat ze graag wilden dat we nog een keer kwamen. En dat ze het enorm jammer vonden dat we weg gaan.

Terug op het resort hebben we alvast onze koffer ingepakt en onze kamer opgeruimd. Gelukkig paste alles wel redelijk in de koffer. Vanavond hebben we met z'n allen gebarbecued. En we hebben het personeel een bijdrage gegeven als bedankje voor al goede zorgen! Morgen moeten we weer om 8 uur ontbijten en dan vertrekken we richting Kathmandu!

Leafs Klas, oant tongersdei



7 maart, Remco vertelt
Goedendag iedereen,

Er was voor vandaag een vrije dag ingepland, maar dat was het niet, want we hebben vandaag weer heel wat afgefietst.

s' Morgens
De wekker voor de filmploeg ging vanmorgen om kwart voor 6 omdat ze de zonsopkomst wilden filmen maar er was een communicatiefout waardoor Gert Jan om 5 voor 6 weg ging en Bennie was om 6 uur buiten, dat was wel wat jammer, maar gelukkig ging Knillis ook mee. Dus zijn Gert Jan en Knillis op pad geweest, maar het was erg mistig en konden ze de zon niet filmen. Ze hadden wel een neushoorn gezien die de rivier overstak.

Voor de rest ging de wekker rond 8 uur af, om half 9 hadden we ontbijt en gingen we bespreken waar iedereen vandaag heen ging.Rond half 11 uur ging de eerste groep (Knillis, Ruben, Tity en de dames van zorg en welzijn) naar Kumroj om te kijken of daar mensen aan het werk waren want er moest worden gestukadoord, de vloer moest erop en er moesten tegels gezet worden.

Maar toen ze daar aankwamen was er niemand want het was natuurlijk wel zaterdag en dan is iedereen hier vrij.

Ruben en Knillis hebben toen de headmaster opgehaald, dat is zeg maar het hoofd van de school ;), en die heeft de Nepalese coordinator gebeld om te zeggen dat er mensen aan het werk moesten. Hij vertelde dat er om 1 uur s' middags mensen aan het werk zouden gaan.

Froukje en Gert Jan gingen net wat later dan de rest weg, ongeveer om 11 uur. Zij gingen naar een weeshuis waar Froukje een project heeft om een paar kinderen op een droomfoto te zetten en dat is helemaal gelukt. De opnamen zijn s' middags naar Tandi gegaan om de foto's te laten afdrukken en die zullen morgen klaar zijn.

En toen waren Wout, Wietze en ik nog over, maar wij moesten wachten op Ram tot dat die de materialen kwam brengen die we nodig hadden voor het repareren van sanitair bij het blindenhostel. Ram kwam pas later dan 11 uur aanzetten en toen zijn wij gelijk naar het hostel gegaan en aan het werk gegaan.

Janine bleef bij het hotel en had de opdracht om alle materialen en gereedschappen op een lijst te zetten, zodat we voor een volgende keer beter weten wat er aan gereedschappen is en wat we nog mee moeten nemen. Alles wordt op de zolder van het hotel opgeborgen.

s' Middags iedereen behalve Wout, Wietze en ik hebben een lunch bij het hotel gehad, wij hadden onze lunch mee naar het werk en wij hebben daar gegeten.

Na de lunch zijn Knillis, Tity en Gert Jan weer naar Kumroj gegaan omdat Knillis wilde zien of ze wel echt aan het werk waren. Dat waren ze wel, maar Knillis heeft ze nog even extra opgestookt.Om een uur of 3 zijn Tity, Bennie, Knillis, Ruben en Froukje naar Tandi gegaan om de foto's die Froukje had gemaakt te laten afdrukken.

Bij het Blindenhostel ging het ondertussen ook hartstikke lekker, we waren mooi aan het werk maar we hadden een te grote maat wastafel afvoer gekregen. Die moest omgeruild worden.Zodoende ging ik bij een man achterop de motor om naar een soort technische winkel in Tandi te gaan. Ik kon het eerst niet goed vinden dus zijn we een paar keer op en neer gereden, maar we hebben de winkel op het laatst wel gevonden en ze hadden ook nog een afvoer die perfect paste dus dat was mooi meegenomen.

Toen alle reparatie waren afgerond gingen we terug naar het hotel.Terug bij het hotel gingen Ruben en Froukje en later Janine en Gert Jan pannenkoeken bakken en die vielen goed in de smaak. Ze waren hartstikke lekker.

Door het pannenkoeken bakken was het diner een uurtje verschoven dus we hadden het avondeten om half 8 in plaats van zoals gebruikelijk om half 7.

s' AvondsNa het eten ben ik gelijk dit stukje maar gaan schrijven anders moest ik dat later nog doen dus heb ik gelijk de laptop gepakt en met een mooi muziekje in mijn oren gaan schrijven, terwijl de rest naast mij zit te chillen.

De rest van de avond gaat verder nog rustig verlopen tot een uurtje of 12 tot half 1 of zo.Dan sluit ik dit stukje af en zeg ik tot over een paar dagen, want dan moet ik weer omdat ik niet was ingepland.

Zal geen namen noemen ;)

Hoogachtend,

Remco Landman



6 maart 2015, Janine vertelt
Vandaag gingen we olifanten wassen. We gingen met een olifant naar de rivier waar we in groepjes van 3 personen op de rug van de olifant mochten. Nadat de drie personen op de rug zaten ging de olifant de rivier in. Deze ging dan water met zijn slurf de lucht in gooien zodat je nat werd. Nadat je een beetje nat was geworden ging de olifant door zijn benen en in ging in het water liggen. Hoe meer de olifant ging liggen hoe lastiger het werd om te blijven zitten, uiteindelijk viel je dus van de olifant af, het water in. Je mocht er dan weer opklimmen in een andere volgorde zodat je ook op een andere plek zat. De olifanten verzorger zorgde ervoor dat de olifant weer ging staan en weer met water begon te gooien en even later weer ging liggen. Toen je voor de tweede keer in het water lag ging de olifant weer staan en liep de rivier weer uit waarna het volgende groepje aan de beurt was.

Verder was vandaag Holy. Holy is een lente festival, ook wel bekend als het kleuren festival . Dit lentefeest is ook het nieuwjaarsfeest van de hindoes. Het is ook wel het feest van verzoening. Wat je elkaar in het afgelopen jaar hebt aangedaan kun je op deze manier weer goedmaken. Er werd met een heleboel poeder in verschillende kleuren en met water gegooid. Iedereen werd gekleurd of je nu wilde of niet. Mensen die niet gekleurd of nat wilden worden gingen op de vlucht, maar uiteindelijk moesten ook zij er aan geloven en werden ook gekleurd en nat.

Op een bepaald moment was het lunchtijd maar omdat iedereen zo gekleurd en nat was hebben we buiten gegeten. Het was ook wel mooi weer hiervoor. Nadat iedereen had gegeten gingen we weer verder met water en kleurenpoeder gooien. Later op de middag gingen we naar een gebouw om zand naar boven te brengen. Hier zijn we met de groep wel twee uur bezig geweest, toen was een heleboel zand naar boven gebracht en vonden we het goed genoeg. Iedereen is druk aan de slag geweest, we hebben een heleboel werk verricht.

Op de terugweg naar het hotel zijn we eerst naar de rivier gegaan en hebben we hier rustig zitten relaxen met een drankje. Toen uiteindelijk iedereen weer terug was in het hotel was ook deze dag al weer bijna voorbij.

De dagen vliegen voorbij. Maandag vertrekken we alweer richting Kathmandu. Er zijn niet veel dagen meer over.

Janine




Donderdag 5 maart 2015, Tity vertelt
Foto in de klas Foto in de klas Foto in de klas Foto jongen

Foto jongens in de klas Hard aan het werk Hard aan het werk
Foto hard aan het werk Foto Wout en Wietze Foto ouder echtpaar Foto rook Groepsfoto
Namaste.

Een rustige dag, geen lessen , geen bezoeken, wel ceremonie. De kleuren vlogen letterlijk in het rond. Holy is begonnen. Vandaag hebben de studenten al een voor proefje gehad hoe één en ander verloopt. Morgen zal het alleen maar grootser worden.

Zoals ik eerder al zei, er gebeurt veel. Je valt van het een in het ander en het zijn stuk voor stuk bijzondere momenten en ervaringen. Samen met de meiden zijn we naar de Kapakory school geweest. We werden enthousiast ontvangen door de directeur en de leerkrachten. Uiteindelijk hebben we niet alleen de lagere klassen bezocht. Een aantal enthousiaste leerlingen van de hogere klassen vroegen of we bij hen in de klas wilden komen. Er werden allerlei vragen gesteld over Nederland en wij hebben vragen gesteld over Nepal. Deze ervaring was super voor de meiden maar zeker ook voor mij.

Tijdens de lunch raakte ik in gesprek met de leerkrachten van de school. Ze waren erg nieuwsgierig hoe het onderwijs in Nederland er ziet en hoe we les geven. We spraken af dat ik tijdens het volgende bezoek weer in gesprek zou gaan, maar dan met alle leerkrachten.

Het volgende bezoek was met de jongens van techniek. Ze moesten nog het een en ander opnemen ter reparatie. Van te voren had ik al met Wietze afgesproken dat het leuk zou zijn dat hij met de jongens ook een bezoek zou brengen aan een van de hogere klassen. De directeur vond het een prima idee. Weer eens wat anders, een hele belevenis.

De mooiste ervaring van dit school bezoek was dat de directeur geregeld had dat alle leerkrachten tijdens hun lunchpauze in en lokaal plaats namen om vragen te stellen over het Nederlandse onderwijs. Ik heb dit samen met Wietze gedaan. Een unieke ervaring. Hieruit blijkt dat de leerkrachten heel nieuwsgierig zijn en heel graag goed onderwijs willen geven. Helaas ontbreekt het hen aan alle middelen. Ik hoop dat we in de toekomst iets kunnen doen voor de leerkrachten.

Ik heb de Nepalezen in mijn hart gesloten, volwassen en kinderen, maar een speciaal plekje heb ik gereserveerd voor de kinderen van het Jhuwani Blind Hostel.

Gelukkig leer ik al een paar woorden Nepalees. Samen met Knilles ga ik oefenen. Dank hiervoor aan Bishnu.

Tity Dijkstra





Vandaag een kleurrijk dagje 04-03-2015 19:25 (NL 14:40), Ilse vertelt

Daar zitten we dan met zijn tienen in de bak van de jeep. Als ik voor me kijk, kijk ik tegen een rug aan, als ik naast me kijk krijg ik een bos wapperende haren in mijn gezicht en als ik vervolgens achter me kijk dan zie ik de eenden lopen die we gelukkig net niet geraakt hebben. U begrijpt dan vast ook dat we niet erg veel ruimte hebben en u heeft vast wel verhalen gehoord over de fantastische wegen die ze hier hebben ;-(. Dit zorgt dan ook voor een hoop hilariteit en sensatie.

Vanochtend begon dit avontuur rond tien uur. Deze dag is evenals vorige dagen weer anders dan anders. Vandaag hebben de scholen waar we gewerkt en les gegeven hebben een afscheidsceremonie voor ons georganiseerd. We begonnen op de kapaparphori school, we werden verwelkomd door de headmaster in zijn kantoor waar vier juffen en 2 schoolkinderen druk bezig waren met het rijgen van een bloemen ketting en met het maken van bloemboeketten.

Een kwartier later zit de hele groep buiten en staan de schoolkinderen om ons heen. De headmaster, Tity en Wietze geven een speech en dan worden we één voor één naar voren geroepen om onze certificaat, tika en bloemen in ontvangst te nemen.

Vervolgens reden we door naar de High school. De studenten van maatschappelijke zorg zijn hier geweest om met de vrouwelijke studenten te praten over 'vrouwen' dingen. Dit was een geslaagde ochtend waarna de studentes ons graag op facebook wilden toevoegen. De ceremonie verliep bijna het zelfde maar dit keer mochten we ook een sjaal en een gedenkplaatje in ontvangst nemen. Ilse lijkt mij één van de makkelijkst uit te spreken en te schrijven naam, maar nadat ik mijn gedenkplaatje en certificaten in ontvangst heb genomen denk ik hier erg anders over. Toen mijn naam ineens een tongbreker bleek te zijn er stond ineens Iise en Lise op de certificaten, dit vond ik echter wel erg grappig.

Nadat we de Belsi school hebben bezocht reisden we verder naar de Jhuwani school. Ram de eigenaar van hotel bestuurde de jeep en wist een korte route. Hoge heuvels, drassige wegen en recht door de rivier heen. Een paar blauwe plekken rijker maar ik vond het toch wel super stoer. Na ongeveer een halfuur in de jeep gehobbeld te hebben kwamen we aan bij de school, blinden hostel en het training center naar mijn hart.

Na de ceremonie werden we weer door alle kinderen besmeurd met gekleurde poeder, er is geen stukje huid meer te zien, de kleuren blauw, rood, geel, paars, groen en roze zitten overal. Fardau en ik zijn naar het blinden hostel gelopen, hier zit één meisje dat mijn grote vriendin is. Ze herkent mijn stem en mijn handen doormiddel van voelen aan mijn ringen. Ze hoorden dat Fardau en ik beneden stonden te praten en liep met de trap naar beneden, pakte mijn hand vast en nam ons mee naar haar slaapkamer. Dit vond ik erg bijzonder om te zien, ze zijn zo gelukkig ook al slapen ze met twee personen in 1 bed. Na een selfie te hebben genomen en haar beloofd te hebben dat ik zondag terug kom nemen we afscheid en gaan we naar de laatste school en health post.

Bij de health post mochten we de arts een EHBO koffer, mondkapjes en handschoenen overhandigen. Hij gaf aan hier erg blij mee te zijn en hier goed gebruik van kan maken.

Na dat we thuis aangekomen zijn proberen we de kleurrijke poeder van onze gezichten af te krijgen en gaan op zoek naar de kleurrijke poeder voor het holy festival dat morgen officieel begint.

Namasté en tot volgende week, Ilse Veen



3 Maart 2015, Knillis schrijft
Namaste!

Alweer een van de laatste weken in Nepal, de tijd vliegt voorbij mede omdat het zo'n bijzonder land is. Vandaag gingen we naar een project bij de school Kaparkori, het was eerst de bedoeling dat we vier nieuwe waterkranen aan gingen leggen. Helaas kon dit project niet doorgaan en hoorden we dit pas toen we op de school waren.

In de tijd dat we op de school waren hebben we toch nog iets anders kunnen doen, namelijk met leerlingen praten. Zij hadden vragen over Nederland en wij over Nepal. Het contact tussen ons en de leerlingen ging stroef omdat lang niet iedere Nepalees goed Engels verstaat of kan spreken. Het was wel even wennen om met de Nepalezen te praten over de cultuur, dit was even heel wat anders.

Na de gesprekken op de school met de leerlingen, was er tijd om iets voor je zelf te doen. Samen met een paar groepsgenoten hebben we in het stadje Tandi gekeken. Het is een grote stad dicht bij Sauraha, hier ligt de New Dehli highway (Soort van snelweg met gaten van Kathmandu (Nepal) naar New Dehli (India)) dwars door Tandi heen. Het is elke keer weer een spektakel om te zien hoe het er aan toe gaat op deze weg. Oversteken is een risico op zich.

Toen we terug waren in Sauraha zijn we op een terras gaan zitten dichtbij de rivier. Het weer was lekker met een temperatuur van 28 graden.

Na het avondeten ging ik samen met Froukje naar een weeshuis, hier hebben we met twee kinderen een foto shoot gehouden. Een van de kinderen wil graag astronaut worden en een van de andere kinderen wil een ingenieur worden.

Groeten, Knillis Visser






2 maart 2015, Bennie vertelt
Nog maar 10 dagen te gaan! De tijd gaat snel hier in Nepal. Vandaag was het helaas weer een regenachtige dag. De wekker gaat 8 uur en dan hoor je de regen al met bakken uit de hemel vallen. Het Nederlandse weer achtervolgt ons helaas. Bij de lunch Wout uitgezwaaid omdat hij een paar dagen zijn sponsor kinderen gaat bezoeken in Pokara.

Vandaag stond voor Gertjan en ik op de planning om met de groep van meiden naar de kaparkorie school te gaan waar ze weer voorlichting zouden geven over het tandenpoetsen en de beste manier van handenwassen. Om 10 uur vertrekken we met onze geweldige fietsen was het plan. Het is een uur fietsen dus we hopen toch wel dat de regen iets minder zou worden. De meiden hadden al een poncho gekocht en waren er helemaal klaar voor. Nadat het nog harder ging regenen is er toch maar geregeld om met de jeep richting de Kapakorie school te gaan.

Een half uurtje achter in de Jeep vonden Wini en Froukje wel een goed idee! K3 en de zangkunsten van Wini en Froukje hebben ze in heel Sauraha nu wel gehoord! Nadat we aangekomen waren op de school was het daar zo goed als uitgestorven. Een paar fietsen en een zeiknat en modderig schoolplein, meer was er niet te zien. Tity ging naar binnen en al snel bleek dat er bijna geen leerlingen op school waren wegens het slechte weer en dat het niet veel zin had om nu de voorlichting te geven! Toch maar goed dat we niet het hele stuk voor niks hadden gefietst.

's Middags zijn Gertjan en ik nog op de fiets gestapt en richting het project van de techniek dame en heren gegaan. Het blijft voor mij toch leuk om af en toe te filmen maar ook vooral om mee te helpen bij een andere discipline. Vanaf vandaag een ervaren spiegellasser geworden!! In de loop van de middag was het werk voor de techniek mensen tot nu toe klaar bij dit project! Nu mogen de Nepalese stukadoors hun werk doen! Over een aantal dagen kunnen de techniek mensen hier het sanitair aanbrengen en dan is het grootste project afgerond! Morgen gaan ze weer kleine klusjes doen voor andere scholen!

Vanavond voor mij persoonlijk een zwaar nieuwtje te horen gekregen. Het was een bijzondere man! R.I.P. Rense Westra

Bennie de Jong




1 maart 2015, Wini vertelt

Vandaag zijn we om 11 uur richting Tandi gereden, dit keer niet op de fiets, maar met de jeep, omdat het alweer regende en onweerde. Wij als meiden waren van plan om met een klas van een highschool (Smriti College) te gaan praten over hoe het is om vrouw te zijn in Nepal. Logisch dat dit als vrouwen onder elkaar wordt besproken, daarom zullen er geen jongens bij aanwezig zijn.

Bij aankomst bij de highschool wisten de leraren niks af van het feit dat wij vandaag zouden komen. Na een paar keer uitleggen wat we kwamen doen werden we toch naar de juiste klas gebracht. Het rare was dat de leerlingen wel wisten dat we zouden komen.

Het was een klas met 22 meiden, allemaal even oud als wij, 18, 19 en 20 jaar. Er heerste bij binnenkomst al een heel enthousiaste sfeer, ze begroetten ons door allemaal te gaan staan en ons welkom te heten. Nadat wij ons hadden voorgesteld hebben zij zich ook één voor één voorgesteld.

Hierna zijn we begonnen met het praten over dingen zoals de rechten van een vrouw in Nepal. Het valt niet mee om een vrouw in Nepal te zijn, je hebt hier als vrouw minder rechten dan de man. Als je op je 21e nog geen man hebt gevonden die door je familie wordt goedgekeurd en uit dezelfde kaste komt, wordt je door je ouders uitgehuwelijkt. Maar ook gebeurt het dat binnen een huwelijk misbruik en verkrachting voorkomt. Erg heftig om dit te horen! Het ergste is dat hier niks aan wordt gedaan door de overheid omdat die zich niet bezighoud met de rechten van de vrouw. Omdat deze vrouwen geen steun ondervinden leiden deze voorvallen vaak tot zelfmoord.

Wij als vrouwen uit Nederland vonden dit erg heftig om te horen. Het is niet te geloven dat de daders hier zo mee weg komen. Zelf wilden de meiden uit liefde trouwen in plaats van uitgehuwelijkt te worden. Maar tot mijn verbazing hadden sommigen de voorkeur om wel uitgehuwelijkt te worden.

Verder hebben we het gehad over 'vrouwen dingen' zoals your period en andere onderwerpen. Apart om te horen dat ze hier erg weinig van afweten. En dan te bedenken hoe gemakkelijk wij het hebben als vrouw in Nederland. Nadat het gesprek beëindigd was wilden alle meiden foto's van ons en zochten ze ons op via Facebook. Dus verwachten we allemaal uitnodigingen vanavond.

Vandaag was een dag dat ik me er extra bewust van ben geworden hoe goed wij het als vrouw in Nederland hebben. Buiten de heftige onderwerpen die aan bod kwamen tijdens ons gesprek, hebben we toch ook veel gelachen.

Een bijzondere dag dus.

Wini Jager





28 februari, Wout vertelt
Dag alle thuisblijvers. Vandaag is het mijn beurt om een stukje te schrijven. Het is weer zaterdag dus barbecue time. Het was weer erg lekker voor ons klaargemaakt. Ram en zijn team doen ook deze keer weer erg hun best om het ons naar de zin te maken. En dat lukt uitstekend want elke dag smaakt het eten echt goed. We eten wel elke dag kip maar het wordt op verschillende manieren klaargemaakt met andere kruiden. Elke dag verse groente en ook elke dag gefrituurde aardappelen, want ja, we blijven Hollanders. Al het eten is gemaakt van natuurlijke producten en op smaak gebracht met kruiden die in de natuur groeien. Ram heeft zelf een groentetuin met van alles en nog wat en daar eten wij ook van. Kortom puur natuur hier.

Zaterdag is onze vrije dag maar de technici zijn vandaag toch aan het werk geweest. We willen graag het installatiewerk in de school in Kumroj af hebben, zodat de stukadoors en de tegelzetters aan de slag kunnen. Wij kunnen dan vervolgens alle sanitair monteren en dan is het klaar.

Alles bij elkaar kan ik alleen maar zeggen dat het allemaal geweldig loopt. We hadden al heel gauw alle reparatie werkzaamheden klaar. En we kunnen er zelfs nog wat kleine klusjes bij doen. Er wordt dan ook keihard door iedereen gewerkt. Elk naar eigen vermogen. Het is ook fijn om te merken dat je een soort van vertrouwensband opbouwt met de verschillende mensen hier.

Dit jaar voor het eerst zijn er ook meisjes mee. Dit geeft een geheel andere dynamiek aan de groep dan voorheen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het reuze gezellig is, hoewel; soms wel erg druk. Tity en de meiden doen het erg goed op de diverse scholen hier. Hun hygiëne en gezondheidslessen slaan aan. Het handen-was-liedje wordt al nagezongen en het tandenpoetsen uit de doeken doen middels een poppenspel wordt erg leuk gevonden. Ook de docenten vinden het leuk. Dit werkt veel beter dan het door volwassenen te laten doen.

Een tweede punt wat erg goed is dat nu ook meisjes en vrouwen de gelegenheid krijgen om vragen te stellen over vrouwenzaken. Op vrouwendingen rust hier een groot taboe en ze willen daar graag over van gedachten wisselen. Tity stuurt de docenten gewoon weg en praat met de leraressen en de meisjes over wat ze graag willen weten. Dit lijkt echt in een behoefte te voorzien.

Heel mooi is dat de filmers en Froukje hier een verslag in beeld van maken, zodat iedereen straks kan zien wat hier gebeurt is en wij later kunnen zeggen; Gelukkig hebben we de foto's nog.Maar omdat het vandaag zaterdag is moest er natuurlijk ook wat anders gedaan worden. En daarom is er vanmiddag een voetbalwedstrijd door Ram geregeld met een ongeregeld Nepalees team. Maar het was wel leuk.

Eerst trekt er een kudde buffels over het voetbal terrein, hoewel terrein, het is een dor grasveld met vele gaten en stenen en vervolgens komen er dan een aantal Nepalese jongens aanzetten die op blote voeten gaan voetballen. Ons team was qua aantal in de minderheid dus kwamen een paar Nepalese jongens ons team aanvullen. Dat moeten niet de beste talenten zijn geweest, want we verloren helaas de wedstrijd met 3 tegen 1. De wedstrijd moest ook nog vroegtijdig beëindigd worden want op zeker moment ging de bal stuk omdat die ergens tegen aan kwam. Ook een voetbal is hier van Nepalese kwaliteit.

We zijn wel zo aardig geweest om hun geld te geven om een nieuwe te kunnen kopen. Met een gezamenlijke groepsfoto hebben we afscheid genomen. Vervolgens gingen we richting etenstijd, maar dat staat hierboven al beschreven.Om mijn stukje af te sluiten; Ik ben super tevreden over de gang van zaken tot nu toe.

Hartelijke groeten van ons allemaal aan thuis!

Wout de Jong



27 februari 15:45 uur nederlandse tijd,
20:30 uur Nepalese tijd - Ruben vertelt
Vandaag zijn we verder gegaan met het aanleggen van de waterleiding. Gisteren hadden wij alle sleuven waar de leidingen in liggen al gefreesd. Dit hebben we vandaag bijna afgerond. We konden leidingen aanleggen tot twaalf uur in de middag, toen werd de stroom in dit gebied uitgeschakeld.

Hier na zijn we verder gegaan met het aanleggen van de riolering (afvoeren) van de toiletten. Gelukkig was al het materiaal geleverd en konden we snel van slag!

Het materiaal hebben we besteld in een lokale winkel. Het meeste was afgetekend en hierdoor konden wij de riolering er vrij vlot in leggen.

Morgen is er een andere stroomvoorziening geregeld en kunnen wij langer doorwerken. Morgen willen we de tank op het dak aansluiten en de rest van de waterleiding en riolering afmaken. De tank op het dak word gevuld door omhoog komend bron water. Hier mee worden de toiletten doorgespoeld en wassen de kinderen hun handen. Als we alles hebben afgerond kan de muur worden gestukt (gelijkmaken). Dit duurt enkele dagen. Hier na kunnen we afmonteren en alle kranen en spoelslangen aansluiten.

Ik hoop dat we dit project helemaal kunnen afronden, omdat de huidige toiletten te vies voor woorden zijn. Hier moet echt nodig wat aan gebeuren! De huidige toiletten worden niet met water door gespoeld, hier door gaat het gigantisch stinken. Ook is deze lastig schoon te maken, de urine loopt door kleine gootjes. Er wordt van alles in gegooid en raakt hier door verstopt! Ik hoop dat de nieuwe toilet gelegenheid, die wij nu realiseren goed word gebruikt!

Ruben



26 februari 2015 15:30 uur Nederlandse tijd
14 Fagun 2071 20:15 uur Nepalese tijd, Fardau vertelt

Namaste, alweer op de helft van deze trip!
Vanochtend toen we wakker werden hoorden we dat het hard regende. Rond het ontbijt was het even droog, maar tijdens het ontbijt werd het helemaal donker en kwamen er mega buien en onweer, het kwam met bakken naar uit de lucht. Daarom maar besloten dat we deze ochtend bij het resort blijven, aangezien we overal op de fiets naar toe gaan.

Vanochtend hebben we met zijn allen het spel weerwolven gespeeld, het was erg gezellig! Ook kregen we allemaal een lekker stukje taart van Ram, de resort eigenaar. Rond 12 uur hebben we lunch gehad, en daarna is de techniek richting de scholen gegaan om te gaan werken aan de toiletvoorzieningen. De meiden hebben alle spullen verdeeld voor de scholen. We hebben veel spul vanuit Nederland mee genomen om hier aan de scholen te geven.

Rond 14.00 uur zouden wij vertrekken naar de scholen om voorlichting te geven, maar het begon snel weer te regenen en onweren. Daarom hebben wij maar een jeep geregeld. Aangekomen op de school heeft Tity even met de directeur gepraat, maar door het slechte weer zijn veel kinderen vandaag niet op school gekomen, en dus kon de voorlichting niet doorgaan. We hebben een nieuwe datum gepland voor 4 maart.

Rond 16.00 uur zouden we naar het blinden hostel. Het blinden hostel staat gelukkig naast de school. Hier zijn we dus wat eerder heen gegaan. We hebben pannenkoeken gebakken voor de kinderen en geven we hun spullen die we vanuit Nederland hebben meegenomen. In de keuken zagen we een mega spin, maar we zijn maar begonnen met bakken. Natuurlijk steeds in de gaten gehouden of de spin wel op het zelfde plekje bleef zitten, maar dit ging goed. We hebben met zijn vieren aardig wat pannenkoeken gebakken, het was erg gezellig! Sommige vrouwen kwamen al even een stukje proeven. Ze vonden het heerlijk!

Toen we klaar waren hebben we alles meegenomen naar de eetkamer, hier zaten de blinde en slechtzienden op de grond. De pannenkoeken hebben we verdeeld in kommetjes met lekker veel poedersuiker erover. Ze vonden het heerlijk, dit was super om te zien. Na het eten hebben we de spullen uitgedeeld die we voor ze mee hadden genomen zoals ballen, stoepkrijt, kleurspul, ballonnen, pennen, tandenborstels en tandpasta. Ze waren erg dankbaar, dit was echt super om te zien, het gaf een super goed gevoel! Ook hebben we nog pannenkoekenmeel achtergelaten voor het hostel. We hoorden alleen maar Thank you, Thank you, Thank you.

Rond 17.00 uur zijn we weer opgehaald door de jeep, hier even lekker gezeten en rond 18.30 uur konden we weer eten. De groep zet nu stoelen klaar, omdat we weer met zijn allen gaan weerwolven, dus hierbij stop ik dit dagverslag.

Fardau



25 februari 2015 17:30 uur Nederlandse tijd
13 Fagun 2071 22:15 uur Nepalese tijd, Gertjan vertelt
Vandaag zijn we met verzorgingsgroep naar de Jhuwani school geweest. Daar stonden de meiden al voor de klas. Zelf heb ik met Bennie wat filmshots gemaakt van het schoolgebouw. In de middag hebben de dames van de verzorging ruim 100 tandenborstels gekocht, voor nog geen 25 euro. Dat vond ik echt extreem goedkoop.

Bij de techniek gebeurde meer, ze hadden eindelijk de beloofde generator zodat ze overdag stroom hadden. Nu konden ze gleuven frezen voor de waterleidingen in de muur, hier kwam veel stof vanaf. Het stof was te vochtig om door de afzuigbuis weg te kunnen bazen, hierdoor stonden de techniek mannen uiteindelijk in een wit stoffig hok. Terwijl er één iemand aan het frezen was, bikten de andere vier de gleuven eruit (de frees maakt twee sneden, er moest handmatig een sleuf van gemaakt worden).

Omdat ik zelf verkouden ben geworden heb ik met Froukje een hoestdrankje en neusspray bij de dokter gehaald. Ze waren blij om te zien dat Froukje beter was, zij is zes dagen ziek geweest vanwege voedselvergiftiging. Toen ik mijn neusspray en hoestdrankje ging gebruiken, gebeurde het volgende; ik spoot met de neusspray en ik verwachtte iets Nederlands (niet een extreme geur). Maar ik spoot dus, en stinken! En toen het hoestdrankje, ik deed wat in de dop en tot mijn verbazing had het een paarse kleur. Ik kon om de kleur wel lachen, de smaak was niet zo lekker als thuis helaas, maar als het maar helpt.

Gertjan Veenstra





24 februari 2015, Janine vertelt
Vandaag zijn we naar het nieuw aan te leggen project geweest. Hier konden we helaas niet veel doen want we hadden geen elektriciteit van 9 tot 4 en er was geen generator beschikbaar. We hadden toch echt stroom nodig voor de freesmachine om de sleuven voor het waterleiding in de muur te frezen. We hebben wel de lijnen waar de leidingen moeten komen en waar dus gefreesd moet worden, op de wanden getekend. De gaten waar de muurplaten voor de kranen moeten komen zijn er ook alvast ingehakt. Verder was er niet veel te doen. We zijn daarom vrij vroeg weer naar het hotel vertrokken. Het wachten op de stroom zou nog wel 2 uur duren. Morgen weer verder, want dan moet de generator er zijn.

Nadat we weer een poosje in het hotel waren ben ik naar de rivier gegaan. Hier was het lekker rustig afgezien van de luidruchtige Chinezen die langs kwamen. Op een gegeven moment kwam er gegrom uit de jungle aan de overkant van de rivier. Een Nepalees die een stukje verder zat, zei dat daar een neushoorn was die aan het vechten was met een andere neushoorn.

Even later kwam er zowaar een neushoorn uit de jungle om water te drinken. Direct waren er een heleboel mensen die foto's gingen maken van de neushoorn. De neushoorn ging helaas niet lang nadat hij was gekomen weer de jungle in.

Vlak nadat hij weg was kwam er weer een te voorschijn, deze bleef niet aan de rand van de jungle maar kwam door de rivier naar de kant waar wij allemaal stonden te kijken. Door een aantal gidsen werd gewaarschuwd dat we achteruit moesten en afstand moesten houden. En als hij onze kant op kwam we de bomen in moesten, of in ieder geval moesten maken dat we wegkwamen, want het zijn snelle beesten. Hij kwam echter niet verder onze kant op en bleef aan de rand van de rivier. Ook deze vertrok niet veel later de jungle weer in. Het blijft toch spannend om zo dicht bij de echte natuur te kunnen zijn.

Janine Groen




23 februari 2015 15:30 uur Nederlandse tijd
11 Fagun 2071 20:15 uur Nepalese tijd; Froukje vertelt

Oude vrouw Schooljongen Schooljongen 2
Foto Foto Foto Foto Foto

Gisteravond benaderde de eigenaar van het resort, Ram de groep voor een feest bij zijn familie. Allereerst waren Bennie, Gertjan en ik uitgenodigd als groep van de AVP om de cultuur van de hoogste kaste vast te leggen op film en foto. Toen de rest dit hoorde, wilde iedereen dolgraag mee.

Vandaag was het dan zo ver! Om zes uur ging de wekker van Wini en mij want half zeven hadden we het ontbijt. Toch? Oh nee, oeps, zeven uur, hadden we toch nog een half uurtje uit kunnen slapen. Die goede mentaliteit ook van ons. Knillis en Ruben hadden ook last van deze te goede mentaliteit en gingen niet eens mee naar het feest van Ram zijn familie. De jongens moesten nog wat repareren en mochten in de middag een kijkje nemen bij het feest. Toen we er kwamen kregen we een stoel aangewezen.

We mochten eerst kijken naar twee oude mannen die een altaar aan het maken waren. Eerst werd het met rode rijst versierd en daarna kwam er in het midden een vuurtje. Na een half uur zag je eigenlijk niks meer van de versiering. In de ochtend was het nog een saaie bedoening en wisten we eigenlijk niet waarom er feest was.

Later bleek dat de volwassenheid van een jongen en een meisje van acht werd gevierd. Vanaf vandaag zijn zij in deze cultuur een volwassen man en vrouw. Dat is best bijzonder als je zulke jonge kinderen voor je ziet.

In de ochtend was het voor ons een beetje saai en onbegrijpelijk om te kijken naar de ceremonie. Later zijn we terug gekomen, toen werd er echt gebeden en geofferd voor de kinderen. Dit was erg bijzonder en apart om te zien, ook leuk om mee te maken. Het is onbeschrijflijk hoe het eigenlijk is. Ik hoop dat het in de film goed te zien is, want het is zo indrukwekkend. Als fotograaf zijnde blijf je maar klikken en kun je niet stoppen. Je weet niet waar je op moet focussen en dat is soms een lastig punt. Toch is het heerlijk om als fotograaf bij zo'n feest aanwezig te mogen zijn. De mensen zijn ontzettend vrolijk en alles mag eigenlijk, het is geweldig! Het is prachtig om een cultuur waar je midden in zit, vast te leggen.

Later in de middag werd er in een steegje achter een hotel gedanst en gefeest. Daar ben ik heel snel naar toe geglipt want dat waren de mooiste momenten natuurlijk! Er waren alleen maar vrouwen en een man die zong, vermoedelijk werden mannen er eigenlijk niet toegestaan? Gelukkig mochten onze jongens wel een kijkje nemen bij het feest. Het was vandaag erg warm en nu het avond is koelt het eindelijk weer een beetje af. De meesten van de groep zijn nu een spelletje aan het doen en ik denk dat ik mij daar nu ook maar bij aansluit.

Welterusten alvast

 


22 februari, Elephant ride & bezichtigingen - Klaske vertelt

Vanmorgen was het vroeg opstaan. Om half 8 werden we helemaal klaar aan het ontbijt verwacht. Na het ontbijt zijn we in de jeep van Ram gestapt. Hij heeft ons naar de plek gebracht waar de olifanten op ons stonden te wachten.

We gingen met groepjes van vier personen op de olifanten. Ik zat samen met Fardau, Ilse en Tity. We hebben ongeveer een uurtje door de jungle gelopen. Helaas hebben we niet een neushoorn kunnen spotten. Wel hebben we een soort van antilope gezien en een overvloed aan herten. Ook zagen we wilde kippen en hanen. Het was een leuke belevenis, maar voor de olifanten was het af en toe wel erg zielig. Als ze niet wilden luisteren naar de bestuurder, kregen ze een tik op hun hoofd.

Rond 10 uur waren we weer terug op het resort. We hebben even met z'n allen gezellig een bakje koffie en thee gedronken. Daarna was er even tijd voor ons zelf.

Om ongeveer 11 uur zijn we met een groepje (Wout, Wietze, Tity, Fardau, Ilse, Wini, Froukje, Bennie en ik) naar twee weeshuizen geweest hier in de buurt. Erg interessant was dit. Het eerste weeshuis wat we hebben gezien, zag er erg netjes en schoon uit. Elk kind had een mooi bed! En de gezamenlijke eetkamer/keuken zag er ook heel netjes uit. Op de muur had elke 'bewoner' een bloem gemaakt, met daarop naam, leeftijd etc. Leuk om te zien dat ze in Nepal op deze manier sfeer maken aan een ruimte.

Dit weeshuis is bezig met een uitbereiding. Ze bouwen een geheel nieuw gebouw aan de rechterkant van het bestaande weeshuis. Dit is op een klein stukje lopen. Ook dit gebouw hebben we bekeken. Helaas is het gebouw nog lang niet af. Een Franse stichting financiert dit weeshuis, maar door de crisis komt er nu minder geld binnen.

Later zijn we naar de andere kant gegaan. Hier staat nog een weeshuis, maar dit is eigenlijk een concurrent van het eerste weeshuis waar we zijn geweest. Dit weeshuis is veel groter. Persoonlijk vond ik het eerste weeshuis mooier en netter.

Rond 12 uur zijn we weer terug op het resort. We hebben met z'n allen snel even wat gegeten, want de jongens moesten om 1 uur bij hun project zijn. Wij meiden hadden nog even tijd voor ons zelf, want wij hadden onze afspraak pas om 3 uur staan.

Om 3 uur hadden we met de dokter van het Health Centre afgesproken om langs een familie te gaan met gehandicapte kinderen. Ram zou ook met ons mee en ons daar naar toe brengen. In Nepal zijn ze niet zo van de tijd als dat wij dat in Nederland gewend zijn, we vertrokken dan ook pas om 4 uur naar het Health Centre.

Aangekomen bij het gezin met de gehandicapte kinderen, kregen we allemaal een tika. Er waren veel mensen aanwezig. Als ik het goed begrepen heb, was er een van de kinderen jarig. Alle kinderen van dit gezin hebben een spierziekte. Deze spierziekte is genetisch bepaald. Voor deze kinderen zijn er weinig tot geen voorzieningen. De oudste jongen van het gezin kroop over de vloer voor zover hij dit kon. Hartverscheurend, hoe dit er uit zag. Vanuit de dokter kwam eigenlijk de vraag om iets te kunnen betekenen in de vorm van geld of materialen. Hier gaan we over na denken.

Rond half 6 zijn we weer terug op het resort en hebben we even lekker de tijd om te douchen! Vanavond hebben we typisch Nepalees eten gehad. Rijst met een sausje. Soort van patatjes, kip en groenten. De patatjes vielen geloof ik bij iedereen wel in de smaak, want die waren zomaar op.

Na het eten hebben we even kort besproken over morgen. Wij meiden gaan onze tweede school bezoeken. Maar dit veranderde al gauw. Ram had het over een feestdag bij zijn familie. Hij heeft zijn broer gebeld en die is later gekomen om ons persoonlijk uit te nodigen. Ook nu kregen we weer een tika op ons hoofd. Morgen gaan we dus naar Ram zijn familie en bij hen gaan we een feestdag vieren. Ik ben benieuwd.

Het is hier nu bijna 21.00 uur. Bijna tijd om te gaan slapen, want morgen moeten we om 6.00 uur opstaan. :-(

Leafs, Klaske Pander

 


21 februari 2015, Bennie vertelt
Namaste,
Vandaag was het de eerste vrije zaterdag voor de techniek mensen en het verzorgingsteam.

Gisteravond kregen wij de mededeling dat wij vandaag om 6:15 uur ons bed uit moesten. Om 6:45 uur stond het ontbijt klaar en om 7:15 uur gingen we richting de rivier. In een lange boomstam kano zijn we over de Rapti rivier bij Sauraha gebracht. Halverwege de tocht konden we met onze houten kont de kano uit om te voet verder de jungle in te gaan. 's Middags was er nog een jeep safari gepland!

Dussss vandaag 6:15 uur was het zover, de wekker klonk heerlijk in de oren.

Eerst kom je er achter dat je lek gestoken bent door muggen en later ook nog dat het hartstikke mistig is, maar dat heeft de sfeer natuurlijk niet verpest. Het ontbijtje deed gelijk goed en om 7:15 uur zijn we lopend met onze begeleider van deze dag, richting de rivier gegaan. Daar konden we in een prachtige lange, houten, ouderwetse kano stappen. Nadat iedereen op het houten stoeltje in de kano zat konden we gaan.

Een oud Nepalees mannetje stond achter op de kano met een lange bamboestok om ons de goede kant op te leiden. De begeleider voorop vertelde over allerlei dieren die we tegenkwamen. We zagen veel verschillende vogels en eenden, alleen de krokodillen waren helaas niet zo goed zichtbaar in de mist.

Nadat we eindelijk met onze houten kont de kano mochten verlaten gingen we te voet verder de jungle in. Na 5 minuten gelopen te hebben zagen we aan de andere kant van de rivier al een rhino lopen!! Helaas wel te ver om een goede scherpe foto te maken of deze neushoorn op film te krijgen. Om een uur of 11 begon de temperatuur al steeds beter te worden, de vesten konden uit en dan maar hopen dat er geen rare beestjes op ons terecht kwamen.

Na een uur gelopen te hebben kwamen we bij het olifanten fokstation aan. Hier stonden een stuk of 20 olifanten op een rij om de jungle in te gaan. Van kleine olifanten tot mega grote olifanten. Toch mooi om deze dieren van dichtbij te bekijken. Om 12 uur kwam Ram met zijn Jeep aan. Hij bracht ons naar het appartement om daar eerst te gaan lunchen voordat we met de jeeps door de jungle zouden gaan.

Om een uur of half 2 werden we weer verwacht bij de rivier. Vervolgens werden we met een kano naar de overkant van de rivier gebracht, daar stapten we in de jeeps die daar voor ons klaarstonden.Het was een barre tocht, maar zeker erg leuk om mee te maken! Ook al was het achteraf wel een tocht van 4 uur hebben we toch de mooiste dieren gezien!!! Van aapjes met een kleintje op de buik tot een grote zwarte beer. Verder nog twee neushoorns en een aantal krokodillen die we in de verte zagen liggen. We zagen zelfs een typisch Nederlandse pauw, wat wil je nog meer!

Wat ons in deze rit vooral opviel was dat er halverwege de rit een heel groot stuk grond helemaal in de fik stond. De zwarte rook was van een grote afstand nog te zien. Wij dachten dat het door de droogte kwam maar het bleek dat dit expres wordt aangestoken. Dit brand de dode struiken en planten op waardoor er later nieuwe boompjes en hoog gras groeit wat de dieren weer lekker vinden om te eten!

Half 6 waren we weer bij de rivier om met de kano naar de overkant te gaan. 's Avonds hadden we een heerlijke barbecue en een gezellig kampvuurtje! Morgenmiddag moet er weer gewerkt worden. Morgenochtend hebben we eerst, weet ik nu al, nog een hele mooie ervaring die we nooit zullen vergeten!! Op de olifanten de jungle in om neushoorns te zoeken!

Bennie de Jong

 


vrijdag 20 februari 2015 19:32 (14:48 NL), Ilse vertelt
Vanochtend begonnen we zoals gewoonlijk met een gezamenlijk ontbijt. Daarna vertrokken de zorgmeiden en de jongens van AVP rond kwart voor tien naar Bachhauli Higher School. Hier begon onze eerste hygiëne projectdag.

We hadden afgesproken lessen te geven voor de klassen nursery tot en met klas 6, dit zijn de kinderen met de leeftijd van 3 tot en met 13 jaar. Toen we aankwamen stonden de kinderen allemaal buiten in rijen, de meester blaast dan op een fluitje en dan moesten de kinderen synchroon de bewegingen maken. Lijkt wel een soort van ochtendgymnastiek. Dit kon ik goed gebruiken na een moeizame start van deze morgen.

We begonnen bij een nursery class, dit zijn de allerjongste kinderen met de leeftijd van drie en vier jaar. We begonnen ons verhaal met onze handpoppen genaamd Peter en Humphrey. Vandaag mocht ik Peter spelen en proberen mijn verhaal over hygiëne aan de kinderen over te brengen. Na veel gelach en de knuffels gevoeld te hebben, gingen de kinderen aan de slag met hun tanden te poetsen. Vervolgens gingen we in een cirkel om de waterpomp heen staan en leerden we de kinderen de handen was bewegingen aan. Na dit een keer gedaan te hebben, lieten we onze zelfgemaakte soapsong horen aan de kinderen op de melodie van Chichuwa.

Na drie keer konden de jongste kinderen de bewegingen al redelijk goed meedoen. Na enige uitleg aan de juffrouw over de tandenborstels, tandpasta's en de posters met daarop de handen was bewegingen, konden we verder naar de volgende klas. Nu de kop er af was, straalden we al steeds meer zelfvertrouwen uit en leerden we steeds meer trucjes om de aandacht van de kinderen te kunnen trekken. Het is best wel lastig om voor een klas drukke kinderen te staan.

Toen we bij de iets oudere kinderen voor de klas stonden begrepen de kinderen ons al een stuk beter, omdat zij de Engelse taal al beter beheersen dan de allerkleinsten. We konden dan ook meer interactie in de lessen brengen door vragen te stellen over hoe vaak je je tanden hoort te poetsen en of ze een tandenborstel hebben etc., dit werd al een stuk makkelijker omdat ik nu ook het gevoel had dat de kinderen ons beter begrepen.

Bij de alleroudste kinderen hebben we de tandartspillen gebruikt als hulpmiddel, dit zijn roze pillen die je laten zien of je nog tandplak op je tanden hebt zitten of niet. Bennie was ons proefkonijn. Toen Klaske vervolgens zijn tanden had gepoetst voelden de kinderen zich meer op gemak met het idee van een tandenpilletje. Nu was er gelijk een jongen die vrijwillig voor de klas ging staan om te proberen.

Nadat Klaske het (weinige) tandplak van Bennie voor zover mogelijk had weg- gepoetst, leek de boodschap door te dringen. 'You have to brush your teeth every morning when you wake up and every time you go to bed', is een zin die ik nu inmiddels niet meer uit mijn hoofd kan krijgen.

Ik vond het vandaag dan ook weer een indrukwekkende dag. Dit vind ik omdat een aantal kinderen hier rondlopen met kapotte school- kleding en schooltassen en er onverzorgd uitzagen. Een lerares vertelde ons dat het erg fijn was dat we hier waren maar dat helaas de realiteit bij sommige kinderen is dat we ze beter een thuis en eten zouden kunnen geven dan advies over hygiëne. Veel kinderen zijn wees en komen op school zonder eten. Een aantal kinderen worden door hun ouders uit de bergen naar Sauraha gestuurd zodat ze beter onderwijs hebben en misschien wat breder dan in een weeshuis. Hier schrok ik erg van want over het algemeen kon ik dit niet aan de kinderen zien. Het liefst neem ik ze allemaal mee naar huis maar dat zal helaas de problemen hier niet oplossen.

Ilse Veen



Donderdag 19 februari, Knillis vertelt

Namaste!

Na een week in Nepal te zijn raak je al snel gewend aan de omgeving, mensen, cultuur en de dieren die hier leven. Dingen die je in het verkeer ziet of langs de weg gebeuren zijn doodgewoon geworden. In Nepal is het lekker weer vergeleken met Nederland met temperaturen van rond de 25 graden. De Nepalezen hebben allemaal truien aan en lange broeken en wij lopen hier rond als toeristen in de korte broek.

Remco, Bennie en ik hebben gewerkt aan de Jhuwani school. Hier hebben we reparaties gedaan, zoals een nieuw urinoir en nieuwe kranen voor spoelwater. Ondertussen waren Wini, Fardau, Klaske, Ilse en Tity spelletjes aan het doen met de blinde kinderen op dezelfde school.

Voor dit blindenhostel hebben wij een nieuwe watertank op het dak van het gebouw geplaats. Waardoor het trainingscentrum wat er naast ligt, nu ook voorzien is van een eigen watersysteem.

Later op de middag hebben we bij de Malpur school de laatste werkzaamheden verricht. Er zijn een aantal nieuwe kranen geplaatst en het probleem met het lekken van de leiding onder de grond is verholpen. Deze leiding was op drie plaatsen gescheurd en met een stuk fietsband omwikkeld in de hoop dat het dicht bleef.

's Avonds hebben we eerst gegeten en wat gedronken en na het eten was er tijd om wat voor jezelf te kunnen doen, zoals een spel spelen met de groep.

Knillis Visser

 

18 februari, Tity vertelt
Vandaag ben ik aan de beurt om een stukje te schrijven. Het lijkt eenvoudig maar dat is het niet. Hetgeen je ervaart is zo intens dat het bijna niet in woorden samengevat kan worden.

Ondanks dat het leven hier honderden malen langzamer verloopt dan in Nederland heb je toch het gevoel dat je in een stroomversnelling zit. De mensen, de omstandigheden waarin ze leven, het verkeer, de wegen, de natuur, de gastvrijheid, de vriendelijkheid en nog veel en veel meer maken dat je bijna niet weet waar je moet beginnen.

De eerste dagen van ons verblijf in Sauraha hebben we scholen bezocht en afspraken gemaakt. Door de vele feestdagen komen we pas volgende week echt in actie. Maar het betekent niet dat we niet productief zijn.

We hebben een vrouwencentrum bezocht, een Highschool en een medisch centrum. Verder zijn we uitgenodigd door de dokter van het medisch centrum om een gezin te bezoeken. Dit gezin heeft vier gehandicapte kinderen.

Tijdens het bezoek aan de High School werd ik voor een klas gezet om iets te vertellen. Spannend maar erg leuk. Ik heb uitgelegd wat we kwamen doen (ik hoor mijn kinderen al lachen. Zij zijn niet gecharmeerd van mijn Engels). De leerlingen van de High School hebben de zelfde leeftijd als onze leerlingen. We hebben een afspraak gemaakt met de vrouwelijke leerlingen om te komen praten over hoe het leven is in Nepal en dan in het bijzonder voor de vrouwen.

Wat tot nu toe de meeste indruk op mij gemaakt heeft is, is het bezoek aan het vrouwencentrum. Tweehonderd zeventwintig vrouwen hebben de handen ineen geslagen. Ze zorgen voor elkaar en elkaars gezinnen. De enorme kracht die uit gaat van deze groep is bewonderenswaardig. De vrouwen hebben ons uitgenodigd om een festiviteit bij te wonen en een tempel te bezoeken. Een ervaring om nooit te vergeten. Dit is precies wat deze reis bijzonder maakt, het directe contact met de bewoners.

Groet Tity


17-02-2015, Gertjan vertelt:
Vandaag was het de verjaardag van Shiva. We gingen op uitnodiging naar een feest, georganiseerd door de vrouwen van het vrouwencentrum.

We gingen naar een groot open veld waar ook kinderen speelden. Daar gingen de vrouwen in een grote kring dansen, klappen en zingen, de meiden van de verzorging werden er ook in mee gesleurd en deden vrolijk mee.

Even later gingen we in een rij dansend naar de tempel van Shiva, het was een klein tempeltje met erin een offervuur dat veel rook veroorzaakte. We liepen terug naar het veldje en gingen weer zitten. De vrouwen van het centrum dansten nog een stukje, de meiden van verzorging werden weer uitgenodigd, maar met onze Nederlandse achtergrond en de hitte, zat de stoel wel erg lekker.

Toen het voorbij was fietsten we terug maar omdat we niet hadden gelunched, sloegen we af naar een afgelegen stukje en aten hier ons lunchpakket op.

Terug bij het hotel was het voornamelijk in de stoel ploffen en uitrusten.

Bij het avondeten is het vaak alleen eten, maar vanavond gaf Wini aan Knillis een groene mini peper, zonder dat zij het wist. We kwamen er pas achter dat het een peper was toen Knillis ineens heel veel water dronk. Hij probeerde van alles. Er werd gezegd dat hij een hap suiker moest nemen, maar niets hielp. Gelukkig was het toetje yoghurt en daarmee lukte het wel.

Gertjan Veenstra

 




16 februari, Ruben vertelt
Vanmorgen zijn we begonnen met het verzamelen van de materialen voor de verschillende projecten. Deze materialen hebben wij uit een locale winkel gehaald. Hier lag alles torenhoog opgestapeld. Ongeordend en overal lagen verschillende spullen. Na twee uren zoeken hadden we alle benodigdheden bij elkaar gezocht. De eigenaar van de winkel was zeer enthousiast, omdat hij die ochtend veel artikelen aan ons had verkocht. Het is voor hem niet gewoon om in een dag zoveel te verkopen.

Na alles te hebben verzameld hebben wij de materialen op de pick-up geladen. Deels op het dak zoals gewoonlijk in deze cultuur. De leidingen op het dak raakten onderweg los en lagen er bijna af. Hierna ben ik op het dak geklommen en boven op de leidingen gaan zitten. Ze keken daar niet verbaasd van op. Dit gebeurt hier dagelijks. Maar voor mij was dit een nieuwe ervaring.

Hierna hebben we de materialen afgeleverd bij de verschillende projecten waar wij aan gaan werken. Later op de middag zijn we begonnen met de renovatie van toiletten bij een school in Sauraha. Hier waren enkele lekkages en andere defecten. Onder andere was de water aanvoerleiding op verschillende plekken lek. De schoolkinderen hebben de leiding uitgegraven. Uit een met een fietsband gerepareerd lek spoot op zeker moment het water in het rond. Er was een klein jongentje die de leiding dicht kneep. Hij raakte helemaal nat van het water. Dat was een mooi gezicht. Deze leiding werd snel gerepareerd door de leerlingen zelf. Er werden stukken tuinslang tussen gezet. Ik vond dit bijzonder om te zien omdat zij dit op een andere manier oplossen dan wij dit normaal in Nederland doen.

Hierna hebben we nog wat kranen gerepareerd in de toiletten. De kinderen waren hier zeer blij mee. Je kon het aan hun gezichten aflezen dat het gewaardeerd werd.

Deze dag was voor mij een mooie ervaring. Dit zal ik niet snel vergeten. Ik hoop dat ik nog veel bijzondere ervaringen mag beleven in Nepal. Morgen gaan we verder bij het vrouwen centrum. Ik heb er veel zin in om daar verder te gaan met de werkzaamheden.

Ruben Riem Vis



15 februari, Wini vertelt

Vanochtend ontbeten we om half 9, Froukje en Tity vertelden dat ze vannacht rare geluiden hadden gehoord en mensen hoorden schreeuwen. Later werd dit verklaard door een werknemer van het hotel. De neushoorn uit het Nationale Wildlife Park was door het dorp heen gelopen, hij was zelfs door de tuin van het hotel gegaan. Dit vind ik echt bijzonder, dat overkomt mij thuis niet zo vaak.

Na het ontbijt zijn we op onze fietsen gestapt en richting de eerste school gereden, we waren een bezienswaardigheid voor de kinderen daar. Ze kwamen springend en lachend naar ons toe om op de fotocamera van Froukje te komen. Geweldig! De techneuten hebben hier bekeken wat ze konden repareren en wat ze hiervoor nodig hebben.

We hebben deze dag nog 3 scholen bezocht, ook hier stonden de kinderen klaar om op de foto te gaan, wat een enthousiasme hier 'erg leuk'! We hebben met alle schoolhoofden, ''Head masters", doorgenomen hoeveel kinderen er waren die wij les mogen geven. De jongens weten ondertussen welke spullen ze nodig hebben voor de projecten en wat er gerepareerd moet worden.

Tijdens de terugweg zijn we via een drukke weg door Tandy gefietst, wat een beleving, 'zo druk'! En dit keer was er geen chauffeur die ons er doorheen leidde. Om de seconde hoor je getoeter dat er weer een vrachtwagen aankomt en dat een bus een personen auto inhaalt is een normale zaak hier.. maar wij hebben ons er weer door heen geslagen, de wegen zijn hier niet zoals in Nederland haha! Hobbel hobbel hobbel, zand met keien, dan weet je genoeg.

Vanavond hebben we heerlijk gegeten en ben ik best wel moe, we hebben een planning gemaakt welke dagen we in welke school voorlichting en les gaan geven. Ik heb er erg veel zin in als ik de planning zo zie, we hoeven niet stil te zitten deze weken.

Wini

 

 

14-02-15, tijd: 21.25 uur Sauraha, Nepal, Nederlandse tijd: 16.44 uur.

Vandaag was de dag dat we naar Sauraha vertrokken. Vandaag om 8.30 uur hadden we ontbijt, croissants, toast, ei, thee en koffie. Om 10.00 uur zijn we vertrokken, onze bagage werd opgehaald door een jeep, en wij zelf liepen naar de bus die tien minuten verderop stond.

Gister kwamen we aan in Nepal, iedereen had zijn koffer behalve Bennie, dit was wel sneu voor hem, maar gelukkig werd Wout vanochtend gebeld door het vliegveld personeel en zijn koffer was weer terecht. Deze hebben we eerst opgehaald en daarna begon de echte busreis.

Dit hebben we nog nooit mee gemaakt, het leek wel alsof we naar Discovery Channel keken. Zulke diepe afgronden en waar reden wij; op het randje. We hebben onze ogen uitgekeken, het was super mooi, maar soms wel een beetje eng. Er was meestal geen vangrail, wel waren er betonnen blokken langs de afgronden, maar er miste ook wel eens één. De bussen en auto's kwamen soms recht op ons af, omdat ze in de bochten gingen inhalen. Maar onze chauffeur was super voorzichtig en heeft het goed gedaan. Het uitzicht was geweldig! Onderweg hebben we een pauze gehad, hier was een super mooi uitzicht! Veel foto's gemaakt en een koffie of colaatje gedronken en de zon die scheen, 30 graden, heerlijk!

Na een tijdje kwamen we op het platteland aan. Ik was blij dat we uit die bergen weg waren. In Nederland zeg je bedankt tegen de buschauffeur, maar deze kon ik wel kussen! Blij dat we dit hebben overleefd. Op het platteland is het schoner dan in Kathmandu. Ook is het een stuk rustiger.

Rond 16.30 uur kwamen we aan bij ons hotel Travellers Jungle Camp. Hier stond Ram op ons te wachten. Hij is de eigenaar van dit hotel en was blij ons te zien. We werden verwelkomd en kregen een drankje en een koekje. De kamers zien er goed en schoon uit, beter dan in Kathmandu.

Rond 17.30 uur gingen we een blokje om, met iemand van het hotel. We moesten een paar honderd meter lopen en kwamen over een heuvel, hier lag een rivier en zagen we gelijk al krokodillen, ook hebben we herten en olifanten gezien. Super cool dat we dit gelijk al zien. Toen we terug waren bij het hotel konden we gelijk al eten. We kregen soep, macaroni, patat, kip en groenten en als toetje chocolade pudding. Ook kregen we een welkomst drankje van Ram. Ik ben nu samen met Klaske en Ilse op de slaapkamer en ben ik dit verhaal aan het typen. Straks doen we nog een drankje met zijn allen en dan lekker slapen, want morgen moeten we er weer vroeg af. We gaan dan kennismaken met de scholen, en gaan kijken waar de installateurs aan kunnen werken.

Liefs Fardau Klaver



21:06 uur Nepal 16:21 uur Nederland 13-2-15

Kathmandu Kathmandu Kathmandu KathmanduKathmandu Kathmandu Kathmandu Kathmandu

Het is nu half negen in de avond in Kathmandu. Vanmorgen rond half acht landde ons vliegtuig in de prachtige hoofdstad van Nepal. We zaten in een groot luxe vliegtuig die een beter vermaak had dan het vliegtuig naar Istanbul. Deze was krap, had in de stoel een Turkse radio en dat was het.

Het was een verademing om in het andere vliegtuig te zitten al moesten we ons erg haasten om het vliegtuig naar het mooie Azië te halen want we hadden een half uur vertraging en moesten aan de andere kant van het vliegveld zijn. Gelukkig hebben we met zijn allen het vliegtuig gehaald al mist er helaas nog een koffer van Bennie. Misschien komt het door de hectiek van de snelle overstap. We gaan er vanuit dat de koffer snel weer met beide pootjes bij Bennie staat. In de koffer zitten eigenlijk alle belangrijke spullen voor het filmen, harde schijven en natuurlijk de kleding. Gelukkig kunnen de camera mannen zich nu nog redden en had Bennie aardig wat kleding aan.

Toen we gingen landen in Kathmandu duurde het langer dan verwacht, het vliegtuig moest eerst een paar rondjes vliegen voordat hij ging landen. We waren eigenlijk wel klaar met al het gereis maar hadden wel een mooie toeristische route door de lucht.

Eenmaal op de vaste grond in Nepal was het heel erg wennen. Van boord af omarmde ons een soort van wierook lucht en vermoedelijk veel smog. (Naarmate je in de stad bent merk je niks meer van de smog al is dat er wel.). Het vliegveld zag er uit als een oud pakhuis en had bijna iets middeleeuws.

Dat Nepal achterloopt met kleding en architectuur valt meteen op! Het is wel bijzonder om dit allemaal mee te maken. Er zijn zoveel grote verschillen al te zien op het vliegveld. Zo moet je een papiertje invullen met informatie over je verblijf voordat je het land inkomt en kom je de poortjes naar het vliegveld zo door maar kom je er moeilijker met je bagage uit.

Toen we het vliegveld verlieten kwamen allemaal Nepaleze mensen op ons af om koffers te tillen naar een taxi of boden zelf aan om taxi te zijn. Het was opletten en achter de rest van groep aan lopen anders waren we snel een paar euro meer kwijt voor ons vervoer.

De rit naar het hotel was wat spannend, volgens mij kennen ze in Nepal geen verkeersregels en is het gewoon lawaai maken en doorrijden. In Nepal rijden ze op de andere kant van de weg, dat is in het begin ook heel gek.

De mensen in het hotel zijn aardig en zorgen goed voor ons. Zo kregen we in de middag een uitgebreide maaltijd met rijst en kip (en van alles er bij) en in de avond hadden we verschillende keuzes uit pasta's. In de middag zijn we de stad in geweest, het is heel anders dan in het westen. Het is drukker, hectischer, chaotischer en super lawaaierig. Toch waren de mensen ondanks alles super vriendelijk en niet opdringerig. In de stad hebben we geld gewisseld en hebben we daarna even een terrasje gepakt. Het was heerlijk warm en de zon brandde fel. Ik denk dat het op het terras wel over de twintig graden was (terwijl we de warmte nog op moeten zoeken). We hebben nog wat kleine boodschappen gedaan als flesjes water kopen. In de supermarkt moet je goed kijken naar de datum, zo was er nog chocolade te koop van het jaar 2014. Het bewijst wel dat je met alle dingen omtrent eten goed moet op letten of het allemaal klopt en kan.

Morgen maken we een lange reis van zes uur met een bus naar Sauraha. Weg uit deze drukke stad en op weg naar het platte land en de jungle. We zijn super benieuwd wat ons te wachten staat maar ook super moe want we hebben een nacht slaap over geslagen. We gaan nu dus snel maar slapen! Tot snel!

Froukje

 

15:00 uur, 10 februari 2015
Poeh, wat gaat de tijd hard! Een half jaartje terug wist ik nog niet eens dat er een reis naar Nepal was vanuit school, en nu mag ik het eerste berichtje schrijven voor SIFVN (Stichting Installatietechniek Friesland Voor Nepal) die het mogelijk maakt dat we met een ontzettende leuke groep projecten uit mogen voeren in het prachtige Azië.

Ik zal me allereerst even voorstellen. Mijn naam is Froukje en ik ga mee als fotograaf en journalist. Samen met de cameramannen Bennie en Gertjan doen wij verslag van alle belevenissen en projecten in Nepal. De mannen doen verslag in het bewegende beeld en zullen na afloop van de reis een prachtige documentaire maken en Ik doe schrijvend en fotograferend verslag. Tijdens de reis zal iedereen van de groep inclusief de leraren elke dag een stukje schrijven op deze site. Zo is ons thuisfront dus altijd op de hoogte!

Donderdagmiddag vertrekt ons vliegtuig 14:50 uur (Nederlandse tijd) naar Istanbul die vervolgens door vliegt naar de hoofdstad van Nepal. Met maar een uur overstaptijd is het vliegen naar Nepal als nog een lange reis van ongeveer negen uur. De groep doet nog vrij nuchter over de lange vliegreis al begint het bij mij al wel een beetje te kriebelen. Het is maar hopen op een comfortabel zittend vliegtuig! (stiekem hoor ik leraar installatie techniek, Wietze van der Wal nog zeggen; 'We pakken de koffers en dan gaan we gewoon want ik ben blij als ik in het vliegtuig zit.' Hij heeft de reis naar Nepal in 2012 al eerder gemaakt dus dan zal het vast wel goed komen.)

Wat betreft onze bagage wordt het allemaal nog spannend, we mogen dertig kilo gewone bagage meenemen met daarbij 10 kilo handbagage. Het lijkt heel veel maar met in ieder geval twaalf laptoppen (tien geven we weg aan scholen van een organisatie), cameramatriaal, honderden tandenborstels en veel zwaar techniek gereedschap, zijn de koffers al snel zwaar genoeg. En dan onze eigen persoonlijke spullen nog!

Eigenlijk wil ik nog heel veel schrijven maar we moeten Nepal eerst maar eens gaan beleven. Ik denk dat ik voor het eerste stukje bloggen wel genoeg getypt heb. Ik weet zeker dat het heel veel indrukken worden en ik hoop dat het leuk gaat worden! Het leuke vooruitzicht is nog eens dat we elke dag rijst met kip krijgen, lekker eenzijdig denk ik. Ik hoop dat iedereen dat maar lust..

Thuisfront, we gaan jullie voor even missen maar zijn snel weer terug! Tot over een maandje!



 

 

 













Download onze brochure (pdf)