SIFVN
Projecten 2012

Projecten 2008

- Inzamelingsacties
- Logboek
- Malpur school
- Vrouweneducatie-
centrum
- Smriti Campus

Projecten 2006

Sponsors

Wilde Ganzen

Contact




Projecten 2008 - Logboek

 

Weer thuis

Bericht geplaatst op 20-11-2008

De groep is vandaag weer veilig aangekomen. De reis is voorspoedig verlopen. De groep is door de ouders op Schiphol onthaald en dit werd erg gewaardeerd. In Drachten was er snert met roggebrood en spek geserveerd om het onstuimige weer te compenseren. Na een kort mondeling verslag en een woord van dank door Wout de Jong zijn de jongens met hun ouders naar huis gegaan.

We mogen terugkijken op een bijzondere reis vol hoogte en diepte punten maar waarbij de dankbaarheid van de plaatselijke bevolking en de kennismaking met de Nepalese cultuur een diepe indruk heeft achtergelaten

Over enkele weken is er een presentatie van deze reis.

 

Laatste bericht???

Hallo allemaal, waarschijnlijk het laatste bericht uit Nepal. de groep is inmiddels het hun werkgebied vertrokken.

Hierbij hun bericht:

Maandag 17 november 2008

 

Kathmandu

Vandaag afscheid genomen van Ram in Sauraha. We zijn  met een binnenlandse vlucht teruggevlogen naar de hoofdstad Kathmandu. We hebben een paar drukke dagen achter de rug. Vrijdagmiddag is het vrouwencentrum feestelijk opgeleverd. Met zang en dans. Iedereen kreeg weer een rode stip op het voorhoofd, een bloemenkrans om de nek en een Letter of Commendation als dank.  Uit de toespraken bleek ook hoe dankbaar de vrouwen waren.

Op de Malpur Secundary school is ’s nacht door de tegelzetters doorgewerkt. Ook wij hebben er menig nachtelijk uurtje opzitten met o.a. het voegen van de tegels, plaatsen van de urinoirs, kranen, wastafels enz..

Het werk op de Campus is toch nog voor een groot deel voltooid. Hadden we niet verwacht. Ook hier is ’s nachts doorgewerkt. Ons deel hebben we af kunnen ronden. Alleen de toiletten en de vloer in de jongens wc zijn niet afgemaakt.

Zondagmorgen hadden wij de oplevering van de Malpur Secondary school. Dat was een waar feest met al die kinderen, ook hier weer het zelfde ritueel als bij de vrouwen. We hebben ook van de kinderen veel bloemen gekregen.

De oplevering van de Campus was pas aan het einde van de middag. Problemen met de jeep onderweg zorgde voor vertraging. Een gebroken bladveer werd door de chauffeur ter plaatse vervangen. Omdat de leerlingen al naar huis waren duurde hier de oplevering niet zo lang. In het donker weer terug naar Sauraha, sommigen op de fiets zonder licht. Verlichting op een fiets kennen ze hier niet.

’s Avonds hadden we bij Ram voor alle mensen die betrokken waren bij de bouw een barbecue. De Nepale bouwvakkers kregen ander eten.

Tot zo ver (in het kort) het gebeuren van de afgelopen dagen.

 

Hartelijke groet van ons allen.

 

Donderdag 13 november 2008

Bericht geplaats op 14-11-2008

We zijn de hele dag aan het werk geweest op de Malpur school. Omdat er voor Durk en mij niet heel veel elektrotechnisch werk was hebben we onze loodgieters geholpen met het aanleggen van de afvoer. Het begon direct goed, want Durk en ik mochten het gat naar de septic-tank gaan graven. Naarmate we dieper kwamen werd de geur ondragelijker, maar het is gelukt. De hoofdleiding naar de tank kon dus al geplaatst worden. Enno, Wouter en Jehannes hebben de koppelstukken op de afvoeren geplaatst en de rest aan buis op maat gezaagd. ’s Middags hebben Wouter en ik op aanvraag van een leraar een lesje Nederlands gegeven aan de wat oudere jeugd van de school. Onder andere hebben we verteld over de bevolking en het weer. We hebben ze wat Nederlandse woorden verteld, en liedjes voor ze gezongen zoals ‘In de blote kont’ en het standaard maar leuke ‘potje met vet’. Gelukkig konden ze ons niet verstaan. Ook hebben de kinderen een Nepalees liedje voor ons gezongen. Ze waren allemaal erg enthousiast, en zelfs bij de leraar kon de lol niet op.

Wat hier op de Nepalese bouw ook vaak erg grappig is, is het Engelse communiceren. Zo moeten we geregeld weten hoeveel zakken zand ze graag boven willen hebben, omdat wij ze daar dan even mee helpen. Op de vraag ‘How many bags of sand do you need?’ krijg je vaak een antwoord zoals ‘Sand, yes, sand…’ of een twijfelend aantal wat ze met hun handen gebaren. Gelukkig zien wij dan deze twijfel en vragen we het even aan een ander. Die noemt dan opeens een heel ander getal of zegt dat er helemaal geen zand naar boven moet… Na het werk zat ik met Wouter op onze veranda. We hadden even geen tijd bij ons, waardoor ik een medewerker van het restaurant die voorbij liep vroeg ‘Do you know what time it is?‘, hij twijfelde even, zei toen ‘yes’ om daarna zijn wandeling zonder verder woordgebruik te vervolgen. Hierdoor schoten we natuurlijk weer enorm in de lach.

Na het werk hebben we nog even met de groep gezwommen in de rivier. Het water in de rivier word steeds ondieper. Dit komt omdat het regenseizoen is afgelopen. Rond Juni, als het weer begint te regenen zullen de rivieren weer stijgen. Overigens hebben wij er geen problemen mee, aangezien de waterplanten die we geregeld op elkaar smijten steeds makkelijker te vinden zijn. De gevechten in het water worden dus steeds spectaculairder, tot groot genoegen van de Nepalese bevolking die altijd met een grote groep naar ons zwemtalent staat te kijken. Na het zwemmen hebben we gegeten, nog even wat gedronken, om daarna allemaal naar bed te gaan. De laatste loodjes zijn begonnen en we moeten nog veel afmaken voor zondag. Onze rust kunnen we dus goed gebruiken.

Groeten Lennard

 

Zondag 9 t/m woensdag 12 november 2008

Bericht geplaats op 14-11-2008

Het is er de afgelopen dagen niet van gekomen de dagverslagen te maken.

Zondagmorgen hebben wij gewerkt op de verschillende projecten. ’s Middags waren we vrij in verband met het oogstfeest in Nepal. Ze zijn hier al weken bezig met het oogsten van de rijst, (het grootste deel van het werk op het land wordt door vrouwen gedaan).

In een dorpje hier zo’n drie kilometer vandaan was het groot feest. Van heinde en ver kwamen de mensen hier naar toe. De vrouwen in hun mooiste kleren. Kermis en braderie op zijn Nepalees. Veel hetzelfde, ring gooien, rad van avontuur, kraampjes met etenswaren, kleding en goedkoop speelgoed. In plaats van suikerspinnen kauwt men hier op stukken suikerriet. Het was er verschrikkelijk druk.

Dinsdagavond hadden we een barbecue bij een vriend van Ram. Eigenaar van groot lux hotel aan de rivier in de jungle (80 man personeel). Een nacht kost hier 170 dollar. Met twee jeeps werden wij er heen gebracht. Het eten werd ons aangeboden als dank voor het werk dat wij hier verrichten. Het was lux en uitgebreid. De "dure" drankjes waren voor eigen rekening.

Het werk op het vrouwen ontmoetingscentrum is bijna voltooid.

Op de Malpur, de basicschool, zijn ze met het tegelwerk begonnen. Hierna kunnen de toiletten en urinoirs worden geplaatst De leidingen naar en van de watertank zijn aangelegd. Nu is de afvoer van de toiletten aan de beurt, nog een hele klus. Dit project moet eind deze week opgeleverd kunnen worden.

Op de Campus moet men nog beginnen met het tegelwerk. Het spant er om of wij dit project nog kunnen afronden.

Tot zo ver.

Hartelijke groeten van ons allemaal

 

Zaterdag 8 november 2008

Bericht geplaats op 12-11-2008

Beste mensen,

Vandaag moesten we vroeg op om te gaan raften. Om 6 uur hadden we het ontbijt en daarna zijn we vertrokken met een oude Toyota bus. Na 2,5 uur in de krappe rammelende bus te hebben gezeten waren we eindelijk op de plaats van bestemming. Hier moesten we nog een uur wachten op een groep mensen die uit Kathmandu kwamen. Eindelijk was het zover en konden we onze uitrusting aan trekken. Na een korte instructie en de verdeling van de boten zijn we van start gegaan. We begonnen met een watergevecht. Nadat iedereen klets nat was gingen we de stroomversnelling in.

Na 1,5uur geraft te hebben zijn we aan wal gegaan om wat te eten. Onze gidsen begonnen de maaltijd klaar te maken terwijl wij lekker op de warme rotsen zaten om een beetje op te warmen. Na een uitgebreide maaltijd van brood, groenten en vis gingen we weer verder. Tijdens het varen kregen we uitleg over de rivier Trisuli. Het water van deze rivier kwam van de Himalaya en was op sommige punten 25 meter diep. Ook was het er gebruikelijk dat de vrachtwagens van de berg storten. Na een mooie tocht door de geweldige natuur waren we bijna bij het eind gekomen. Hier hadden we voor de laatste keer nog een groot water gevecht met 5 boten.

Toen waren we aangekomen bij de allerlaatste stroomversnelling. Onze gids probeerde hier de boot om te kantelen. Toen we bijna bij de laatste grote golf waren stuurde de gids de boot overdwars. Hierdoor werd de linkerkant van de boot opgetild en stond hij verticaal. De mensen die links zaten, Wout, Wouter en Bert werden gelanceerd. Alleen Wouter kon niet meer in de boot terecht komen en greep Durk mee de boot uit. Na wat flinke slokken water binnen te hebben gekregen werden ze door Lennard en Sake weer in de boot getrokken. Daarna hebben we ons omgekleed en zijn we begonnen aan de terug reis.

Groeten Durk en Wouter

 

Vrijdag 7 november 2008

Bericht geplaats op 12-11-2008

Beste mensen,

Vanochtend mochten we lekker uitslapen, het ontbijt stond om half tien voor ons klaar. We zouden deze dag motors gaan huren en een tocht maken, maar voordat we dat gingen doen moesten we eerst naar de Malpur om beton te storten. Toen we het ontbijt achter de kiezen hadden, moesten we op weg naar de Malpur. Het laatste stuk beton kwam er vandaag in. Er werd ons verteld dat het ongeveer een uur zou duren voordat het er in zat. Daar gingen wij vanuit, maar dat bleek een beetje langer te gaan duren. We waren om half 2 klaar met het werk. Iedereen had toen wel zin om wat te gaan eten. Al met al zaten we om half 3 aan de lunch.

Nu konden we toch eindelijk de weg op met de motor. Niet iedereen ging mee op de motor omdat die niet konden motor rijden. Rinse, Wouter, Bert en Remco gingen achter op de jeep met Wout en Ger. De rest, Jentje, Sake, Jehannes, Py, Enno, Durk en Lennard, zijn op de motor vertrokken onder leiding van Ram. Eerst over een stuk normaal asfalt maar dat werden al snel stoffige zand wegen. Ook op deze wegen lagen veel stenen dus uitkijken. Toen eenmaal op de hoofdweg van Kathmandu naar India aangekomen stond de jeep met de andere vier jongens. Enno dacht even sneller dan ons te zijn maar toen ging hij onschuldig onderuit, dit kwam allemaal door een plotseling overstekende fietser. Eerst getankt toen naar het natuurgebied "20.000 lakes" geweest. Hier wat rond gereden en rond gekeken. In het donker terug gereden naar het hotel. Motors ingeleverd en lekker gegeten in het restaurant. Na het eten even een drankje en toen op bed.

Groeten van Jentje en Sake

 

Donderdag 6 november 2008

Bericht geplaats op 08-11-2008

Vandaag is mijn kamermaatje (Wouter) jarig. Na een ontbijt op bed en vele felicitaties hebben we nog even het ‘lang zal hij leven’ gezongen.

Na een lange nacht van ziek zijn voelde ik (Enno) mij alweer stukken beter dan gister avond en daar was ik ook heel blij om.   Na het ontbijt ( voor de verandering eens pannenkoeken, appel of banaan) zijn Pieter Jentje en Jehannes weer trouw naar de Campus gefiets. De rest behalve de ziekenboeg ( Bert, Durk en ik) zijn naar de Malpuri school gegaan om te helpen met het beton storten.

Om een uurtje of tien zijn Bert en ik bij Ram achter op de motor ook naar de Malpuri school gebracht. Durk kreeg een lift achter op de motor van een willekeurige voorbijganger. Toen wij aankwamen waren de jongens bezig met het leggen van stenen op de vloer waar vervolgens beton over heen zou worden gestort, maar dit ging zo langzaam en was zo veel werk dat Ram bedacht dat het ook anders zou kunnen. Hij praatte even met de directeur en toen kwamen er ongeveer 200 leerlingen naar buiten en gingen in een lange rij naast mekaar staan. De eerste gaf de stenen door aan de volgende in de rij en zo hadden we na een uurtje zon beetje genoeg stenen boven om de vloer te kunnen storten.

Maar eerst gingen wij terug na het hotel om te eten, na eten gingen de mannen weer aan het werk en ik even lekker op bed want ik voelde me nog aardig zwak. Ondertussen hing Lennard een slinger op boven onze veranda, en even later kwam het personeel ook nog allemaal ballonen ophangen.

Rond 3 uur kwamen de jongens van de Campus ook nog even helpen met het beton storten, dit gebeurde helemaal met de hand en was ook verschrikkelijk veel werk, toen de jongens terug kwamen hadden ze ongeveer 75% van het beton er in gekregen.

Wouter wist nog van niks van de slingers en ballonen en was ook vrij verrast, helemaal verast was hij toen hij zag dat Ram een hele grote chocolade taart met zijn naam er op had laten maken. Ook had Ram nog een paar cadeautjes voor hem en wij gaven onze cadeaus ook nog even.  Daarna gingen we op Wouters verzoek lekker bbqen, georganiseerd door Ram. Het was nog gezellig tot diep in de avond.

Groeten van Enno

 

Woensdag 5 november 2008

Bericht geplaats op 08-11-2008

 

Jullie krijgen vandaag alleen maar een verhaaltje van mij(Remco), want Bert die lag ziek op bed. Vanmorgen zijn we met Rinse, Jentje, Pieter Ytzen, Jehannes, Lennard, Remco en Dros weer op de fiets vertrokken naar de Campus. Toen we om 8.30 aankwamen liepen alle studenten uit school dit kwam omdat er een professor was overleden, er was verder geen les. . Lennard, Dros en ik zijn bezig geweest met het elektrische er moesten nog wat deksels op de kabelgootjes komen en nog 4 lassen. De vier mannen van installatietechniek zijn bezig geweest in de jongens WC om daar de laatste stukken PPR aan te leggen. Wij waren al snel klaar met onze klus zo konden wij lekker vroeg terug naar het hotel. Daar aangekomen dachten we dat we de ’s middags vrij hadden, maar de baas van het hotel Ram, had iets anders in gedachten. Hij zij dat we de dames in het rijstveld moesten helpen met het sjouwen van het stro.

Dit hebben we dan ook maar gedaan. Eerst zijn Dros en ik begonnen met het versjouwen van de stro wat veel hilariteit op leverde bij de dames die in het veld (Lennard kwam een half uur te laat) Na een 45 minuten aan het werk te zijn kwamen de jongens van de Malpur( Sake, Wouter en Enno) ons helpen. Na wat pogingen gedaan te hebben kwam Ram ons helpen en gaf ons een stuk touw, dit moesten we om een stapel stro binden en dan de stapel stro op ons hoofd doen. Dit ging na een paar keer ook telkens beter. Wat ons ook opviel was dat een paar rijstdames telkens aan het giechelen waren, wij vragen aan Ram wat er was, hij zei dat de dames ons leuk wel leuk vonden. Na wat donderjagen met Ram en de dames, was de moeder van een van de dames aan het praten met Ram omdat de dochter van haar wel met mij wilde trouwen. Even later is ook Enno ten huwelijk gevraagd door een andere dame.

’s Avonds waren we allemaal kapot na een dag hard werken. Aan het eind van onze diner voelde Enno zich niet goed hij is toen eerder naar bed toegegaan. Enno bleek koorts te hebben volgens Ram die zijn tempratuur had opgemeten. De rest van de avond is rustig verlopen.

Groeten en dikke tut van Remco.

 

 

Maandag 3 november 2008

Bericht geplaats op 04-11-2008
Vanmorgen werden we op een vreemde manier wakker. We kwamen van bed en bleek dat Jehannes zich niet goed voelde, en vannacht overgegeven had. Dus we hadden al 1 werknemer minder op de Campus (school). Toen we eenmaal uit onze kamer kwamen bleek Jehannes niet de enige te zijn, ook Lennard, Rinse en Dros zijn ziek. Dus Jentje en Pieter moesten vandaag alleen de klus klaren op de Campus!
Dit alles kwam waarschijnlijk door een kopje thee die we gistermiddag op de Campus hebben gedronken ( Py, Jentje, Jehannes, Lennard, Rinse, Bert en  Dros).
Om half 8 hebben we met een kleine groep ontbeten, hierna zijn Jentje en Pieter op de fiets naar de Campus vertrokken, en Wouter, Enno, Bert, Durk, Sake en Remco naar de Malpur.
Op de Campus aangekomen waren de metselaars nog niet klaar, na een paar discussies hebben we ze toch zover gekregen om niet eerst te gaan stucken, maar om muren van de toiletten af te metselen. Maar toch waren ze laat in de middag klaar.
Omdat we niet veel meer konden doen hebben we lekkages gerepareerd rond de school. Hier was de nodige belangstelling voor. We hadden na 5 minuten werk daar al zo’ n 25 meiden om ons heen te giechelen, wat we overigens zeer op prijs stelden!
Toen we eenmaal daar klaar waren, hebben we afscheid genomen van de dames en zijn we richting ons hotel gefietst. Iedereen bleek weer aardig fit te zijn, gelukkig….
Weer lekker gegeten, en naar bed gegaan.

Groeten uit Nepal,

Jentje & Pieter Ytzen

 

Zondag 2 november 2008

Bericht geplaats op 04-11-2008
Beste lezers,

We zijn al weer ruim een week bezig met onze projecten in Nepal en het wordt de hoogste tijd om ook even een stukje te schrijven.
In de eerste plaats wil ik zeggen dat we ook deze keer een heel fijne en positief ingestelde groep leerlingen mee hebben. De jongens zien hun ogen uit en dit geldt naar eigen zeggen zeker voor Ger Dros, hun leraar, die van elke dag geniet en steeds weer nieuwe dingen ziet. Het doet mij deugd dat anderen dat net zo ervaren als ik dat doe.
Het land en de mensen krijgen je te pakken, alhoewel ik besef dat dit niet voor iedereen zal gelden.  
Het lijkt er een klein beetje op dat het in Nepal iets vooruit gaat. Tenminste als vooruitgang valt af te meten aan het iets groeiende aantal kleine, maar wel nieuwe, personenauto’s en busjes. Het is duidelijk dat dit voor een kleine groep mensen geldt.
De meeste Nepalezen moeten nog steeds hard sappelen voor hun karige bestaan en zullen nooit enige vorm van financiële rijkdom behalen. Hetgeen niet betekent dat ze, ogenschijnlijk, minder gelukkig zijn.
De grotere personenbussen voor de Nepalezen zijn nog hetzelfde, van binnen afgeladen vol, op het dak nog tien man en een paar die aan de zijkant hangen, scheurend en luid toeterend van halte naar halte of waar maar mensen aan de kant van de weg staan. Met deze bussen en de vrachtauto’s lijkt het wel een competitie wie de nieuwste versie van een toeter heeft. Ze zijn er in vele variaties, maar vooral wordt er heel vaak en heel hard gebruik van gemaakt.
De vorige keer werden we elke dag met de jeep naar het verst afgelegen project gebracht.
Uit bezuinigingsoverweging gaan we nu fietsen. De benzine is ook hier, met een euro per liter, voor Nepalezen erg duur geworden. Dat betekent voor die groep elke dag een half uur heen en een half uur terug fietsen. Op zich niet zo erg maar het wordt minder leuk als de fiets doortrapt, het zadel scheefzakt of als de ketting er wel 15 keer afloopt.
Dit betekent ook dat we ’s morgens al onze lunchpakketten meenemen die voor ons zijn klaargemaakt. Drie stukjes brood, twee plakjes kaas, twee eieren, zout en peper, alles keurig in servetjes verpakt. Daarbij nog een rolletje kokos biscuitjes en naar keuze een appeltje, banaantje of sinaasappeltje. Degene die meer brood wil kan dat ook aanvullen.
Prima dus. Overigens is het eten bij Ram lekkerder dan ooit. Hij heeft zijn kok een poosje bij een bevriende restauranthouder in de stad laten werken en dat is te merken. We eten elke dag wat anders, het is bijzonder smakelijk en met verse groente. Af en toe hebben we een “lopend” buffet zodat we zelf kunnen kiezen wat we het lekkerst vinden. Tot nu toe heb ik niemand horen klagen over het eten. Dus wie ooit eens naar Sauraha in Chitwan gaat, ga bij Ram langs om lekker te eten.
Ik denk dat we bij terugkomst in Nederland het eerste half jaar geen eieren meer hoeven, want naast de twee gekookte eieren bij de lunch hebben we ook een omelet of twee gebakken eieren bij het ontbijt, met, naast brood ook nog een bakje yoghurt met vers fruit. Dus jullie kunnen thuis gerust zijn, we komen niets tekort.

Voor wat betreft het thuisfront. We zijn erg blij met de reacties op de dagelijkse berichten.

En nu over projecten. Het gaat zeer voortvarend en we liggen ruim op schema. Ook de elektriciëns hebben deze keer meer te doen omdat we ook voor verlichting in de verschillende toiletgebouwen zorgen.
Hadden we de vorige keer elke dag de plaatselijke loodgieter om ons heen, deze keer gelooft hij het blijkbaar wel, want we zien hem nauwelijks. Ik ga nu regelmatig naar de winkel voor materialen. Wat ook weer een belevenis is, het winkeltje verkoopt van alles op het gebied van ijzer, pvc, spijkers, verf enz. Eigenlijk een soort van Gamma maar dan in rommelhokje van drie bij drie meter. Prop en propvol. Spijkers worden b.v. nog in een ouderwetse weegschaal afgewogen en worden in een stukje krant gevouwen meegenomen. De fittingen die wij nodig hebben liggen in bakken, allemaal door elkaar. Wat je nodig hebt wordt er uit gezocht en vervolgens gaat alles weer terug. Af en toe leveren we een foute fitting weer in, maar ook die komt weer in de bak terug. Naast het bekende fitwerk met stalen pijp gebruiken we nu ook kunststof voor de leidingen die in de muur weggewerkt worden. Ook hier gaat deze techniek dus vooruit. Voor het aan elkaar lassen van de fittingen gebruiken we een elektrisch verwarmd apparaat. Dit werkt bijzonder snel en kost minder tijd dan dat alles met stalen pijp gefit had moeten worden.
We hebben drie projecten onder handen, waarbij het toilet en een wastafel voor een vrouwen educatiecentrum het kleinst is. De andere twee zijn complete toiletgebouwtjes voor een school met ruim 700 en een school met ca. 1200 leerlingen. Hier zit dus behoorlijk veel werk in en moeten we samenwerken met de Nepalese bouwvakkers. Dat dit met de nodige gebarentaal en sommige dingen voor doen, gepaard gaat is te begrijpen.
De jongens bouwen ook nu weer leuke contacten op met de schoolkinderen en de leerkrachten.

Kortom het gaat allemaal goed met ons en we doen goed ons best om alles te laten slagen.

Ik wil afsluiten met mijn dank uit te spreken voor alle gulle gevers die ons financiëel gesteund hebben. Zonder jullie geld hadden we dit niet kunnen doen. Zonder ook maar iemand te kort te willen doen wil ik vanaf hier de heer Ferry Boer van Caspers Dakbedekking uit Joure noemen die in anderhalve dag rondbellen bij zijn zakenrelaties ruim 6000 euro bij elkaar gehaald heeft. Een formidabel bedrag, wat ons echt geholpen heeft omdat we dit keer helaas geen ondersteuning kregen van NCDO of Wilde Ganzen omdat hun budgetten op waren.

Ik wens iedereen veel leesplezier en tot over drie weken.

Wout de Jong, voorzitter Stichting Installatietechniek Friesland voor Nepal.

 

Zaterdag 1 nov 2008

Bericht geplaatst op 04-11-2008

Hier weer een aantal avonturen die we op onze vrije zaterdag hebben meegemaakt.

Vanochtend zijn we niet gaan raften zoals min of meer in de planning lag. ’s Ochtends zijn we wel de jungle in geweest. Het begon direct spannend. In kano’s (lange uitgeholde boomstammen) gingen we eerst een stukje met de rivier mee, om even later aan de overkant weer uit te stappen. Deze tocht was alweer een avontuur op zich. De kano had geen diepgang, en wou door de stroming in de rivier af en toe ernstig schommelen. We hadden allemaal onze camera’s bij ons, dus waren we nogal bang voor de eventuele gevolgen. Ook kwam daarbij dat we hier daadwerkelijk de ‘wilde’ krokodillen voor het eerst hebben gezien. Uit de kano vallen vonden we dus niet echt een optie. We zagen in totaal 4 krokodillen, die allemaal lagen te slapen met hun bek en ogen open. De laatste was ook het vetste, toen we nog maar ongeveer vijf meter van het beest verwijderd waren. We hoopten vurig dat dit een vaste slaper was. Daarna hebben we zo’n twee uur gewandeld door de jungle. Van tevoren kregen we een uitgebreide uitleg van onze gids genaamd Hindi Som, enorm grappige kerel die we ook vaak spreken bij het hotel. Deze uitleg ging over wat te doen in het geval we werden aangevallen door een dier. Na zo’n anderhalf uur was iedereen kapot door de hitte en het wandelen, en nog niet één wild dier gezien, behalve wat hertjes of ‘bambi’s’ zoals de gids ze noemde. Bijna aan het einde kwamen we bij de Elephant Breeding Place. Dit ligt aan de rand van de jungle, en hier worden olifanten geboren en groot gebracht. Enorm vet om deze hele grote puppy’s te zien. Hierna moesten we nog een klein stukje wandelen door de bosjes tot de rand van de rivier, om daar weer over te gaan steken in een kano. Begint onze gids opeens te gebaren en te fluisteren ‘Rhino, Rhino!’ Wij dus allemaal ontzettend nieuwsgierig. Hij zei nog zo, ‘One person at a time’, maar iedereen liep al achter hem aan, met nèt iets teveel lawaai. Opeens hoorden we voetstappen van iets groots dat 40 km/u kan rennen, en enorm veel gekraak van takken. Niet zo’n probleem, zou je zeggen, maar het kwam onze kant op. Met een groep van 15 man zetten we het op een sprinten, tot we bij de rivier kwamen en niet meer verder konden. Iedereen kort in paniek, toen het beest gelukkig, zo’n 30 meter van ons af de andere kant op begon te sprinten. Hierna waren we erg opgelucht, en blij toen we met de kano aan de andere kant van de rivier stonden.

Bij de lunch werd ons de vraag gesteld of we nog zin hadden om op olifanten wat dieper de jungle in te gaan. Toen onze vraag ‘Valt daar wat meer te zien?´, met een stevig ‘Absoluut’ werd beantwoord stemden we in. De olifanten zaten ontzettend comfortabel en we hebben echt ontzettend veel dieren gezien. Niets was minder waar. Aan het eind van de middag vijf herten en drie neushoorns gezien, wat overigens wel weer ontzettend vet was, en enorme last van onze achtersten. Maar we mochten niet teveel zeuren want het was toch wel heel erg gaaf om op zo’n beest te zitten. Omdat de olifant ons uren lang wou vervoeren hebben sommigen van ons hem bedankt door een banaan voor hem te kopen, en zijn baas een sigaretje te geven. Hier waren ze allebei zeer content mee.

Na alle jungle-trouble hebben we lekker genoten van onze vrije dag door even te gaan zwemmen en met een koud biertje op onze veranda te zitten. Z ometeen nog even naar de ‘Junglebar’ om gezellig na te zitten met de rest, en dan op bed. We hebben een lange werkweek voor de boeg.

Lennard

 

Vrijdag 31 oktober 2008

Bericht geplaats op 02-11-2008
Ergernis en communicatieproblemen op de bouw

Vandaag weer een berichtje vanuit de Campus, vanuit het plaatsje Tandi. Ik moet eerst even vermelden dat ik de afgelopen dagen niet helemaal fit was. Ik had veel “ steken” in mijn buik, en had last van “weake” uitwerpselen…… maar dit was geheel over! En vandaag had ik veel zin om weer lekker aan de gang te gaan op de bouw. Het ging deze ochtend ook vrij goed. Er werd hard gewerkt aan de waterleiding. maar gedurende de dag kwamen er steeds meer mensen langs, om alles te bekijken. Deze mensen gingen zich helaas ook overal mee bemoeien. Vooral de 2 conciërges!!!! waren een grote ergernis. Ze moesten alles weten, en intussen werd er naar de “hoge bazen” gebeld. Na een paar uur werd het steeds drukker! Zelfs zo druk dat we op het laatst met 12 man op een paar vierkante meter stonden te werken!! Dit was voor ons teveel, en zijn de bouw afgestapt. We konden de mensen niet duidelijk maken dat ze ontzettend in de weg stonden.

Toen we later in het andere toilet gebouw een kijkje gingen nemen, zagen we tot onze grote verbazing dat ze bezig waren met beton te storten! Dit terwijl de gehele riolering er nog in moest worden gelegd! Wij gingen toen direct onze coördinator bellen om te vragen hoe dit zat! Maar hij wist het ook niet, dus gingen we maar voor de deur zitten om zo te voorkomen dat er beton werd gestort!! Ondertussen probeerden wij hen duidelijk te maken dat we nog lang niet klaar waren om beton te laten storten. Maar dit was onmogelijk. Wij spraken Fries, Nederlands en Engels door elkaar heen, En “hun” spraken nepalees en Engels door elkaar! Het resultaat was dat we weer met ongeveer 12 man in een klein hokje zaten te discuteren over hoe het wel of niet moest! Vooral de “2 conciërges”  moesten alles weer weten!

Gelukkig kwam onze coördinator: Ram Prasad Rijal ( de eigenaar van onze slaap plek, “ travellers jungle camp) deze kon al de problemen en communicatie problemen gauw oplossen.
Maar ergernis bleef er. Het is in Nepal vrij gewoon dat op z’n tijd de stroom uitvalt. In die periodes kan er ook niet gewerkt worden. Maar wat bleek nou; de school had een eigen aggregaat. Maar dit hadden ze ons vergeten te vertellen!!! Dus wij hadden met ons project al veel verder kunnen wezen. Maar ja dat is gewoon de: NEPALI STIJL!!
Gelukkig helpt onze coördinator ons wel erg veel! Naast het helpen met ons project heeft hij het travellers jungle camp onder zijn hoede.
Dit is een zeer goede plek om je voor een tijdje te vestigen. Hij heeft ook een website: www.nepaljunglecamp.com of www.travellersjunglecamp.com.np dus wil je in de toekomst Nepal nog eens bezoeken? Dan zou ik dit camp echt aanbevelen! Hier is de service zeer goed, en de sfeer hier is zeer relaxed!   De de bedden zijn goed en het eten is uitstekend.

 

Donderdag 30 oktober 2008

Bericht geplaats op 02-11-2008
Vandaag hadden we in Nepal een van de belangrijkste feestdagen. Alle families zochten elkaar op.  Voor ons dus een extra vrije dag. Niets op het programma, dus heerlijk uitgeslapen.
Om elf hadden wij een prachtig ceremonieel. Wij horen hier een ook een beetje bij de familie van Ram. Om elf uur moesten wij op kussen plaats nemen in de tuin. We kregen elk een bosje bloemen en een muntstuk. Alles had een betekenis en werd vooraf ingewijd. Daarna een smalle rechthoekige tika. Met behulp van een stuk palmblad met een rechthoekige opening als mal, kregen we eerst gele verf op ons voorhoofd gesmeerd. Daarop werden andere  “regenboog” kleuren aangebracht.
Iedereen kreeg een bloemenkrans omgehangen en een topi (hoedje) opgezet. Vervolgens kregen we een groot bord met van alles er op. Twee stukken gebak van oliebollendeeg, wat groente, kleine tuinboontjes, een banaan, een mandarijn, een zakje met snoep (suikergoed, popcorn, dadels, stukjes kokosnoot enz.).Er werd met menig scheef gezicht naar het bord gekeken. Moeten we dat opeten??
Het was ook een prachtig gezicht, iedereen zag er “feestelijk” uit. Jammer dat we nog steeds geen foto’s kunnen bijvoegen op onze site . (Wietze in Drachten,  actie jonge !!)
Na de lunch kreeg iedereen tijd voor zichzelf. Wat winkelen, internetten,  kaarten schrijven naar het thuisfront, zwemmen en biertje aan in de rivier enz. ’s Avond weer verrassing van de kok. Eerst soep en daarna kreeg iedereen een metalen pannetje met heerlijke spaghetti.

Er is een winkeltje in Sauraha waar iedereen graag komt, heel hartelijke jonge mensen. Ze staan direct met thee (met honing)  klaar en zijn zeer belangstellend. Het is een beetje een thuis voor ons en de jongens geworden. Dat wekt de nodige jaloezie van de andere winkeliers. We proberen op verzoek van Ram onze aankopen zo goed mogelijk over de winkeltjes te verdelen. Deze avond was het er weer heel gezellig bij Shanti en Dev, even een bordspelletje “tijger en geit”
Hartelijke groet van Ger Dros

 

Woensdag 29 oktober

Hier weer een berichtje uit het warme Nepal, deze dag gingen we weer om 7 uur ontbijten. Het ontbijt was weer gebakken ei met brood. Na het eten gingen we ons klaar maken voor de werkdag.
Iedereen moet om 8 uur op de plaats zijn waar je aan het werk moet. Wij, Jentje Sake en Bert, hoeven niet zo vroeg weg omdat het hier niet ver vandaan is. Het is ongeveer 15 minuutjes lopen.
Wij drieën werken bij de vrouwen ontmoetingscentrum. We kwamen aan en het materiaal dat besteld was, was niet op de plaats aanwezig.
We hadden nog wel wat werk af te maken van de vorige dag. Dat was het werken aan de voorraad tank op het dak van het gebouw. Deze tank kwam bij de Malpur vandaan, deze tank hebben we met veel moeite omhoog gekregen. De tank stond eenmaal op het dak, maar bleek toen lek te zijn. We waren druk bezig met de leidingen en toen deed Jan zijn horloge af. We hebben daar de temperatuur gemeten. Het horloge gaf een tempratuur van 39,2 graden aan. Het was wel erg heet om onder die temperatuur te werken. We konden niet verder met het werk omdat er geen materiaal meer aanwezig was. Toen hebben we eerst geluncht en gewacht op de onderdelen. Deze onderdelen werden maar nooit gebracht, dus wij waren het wachten zat. We hebben toen maar besloten om alles op te ruimen en daarna naar de Malpur te gaan. Hier was het team bestaande uit Durk, Enno en Remco, onder leiding van Wouter aan het werk. We kwamen om ongeveer half 3 aan bij deze school. Maar ook bij dit project was er niet veel werk mee te doen voor ons allen, dus hebben we besloten om te stoppen voor deze dag. We hebben alles opgeruimd en waren rond half 4 weer terug in ons mooie hotelletje. We gingen met de groep van de Malpur en het Vrouwencentrum te zwemmen in de rivier. Na de frisse duik zijn we weer terug gegaan naar het hotel. Inmiddels was de groep van de Campus ook weer terug gekomen. Gedoucht en klaar gemaakt voor het eten. De avond hebben we heel erg pittig eten gekregen (lopend buffet). Dus daarom weer veel bier gedronken. Na het eten even het dorpje in gegaan, allemaal winkeltjes bekeken en weer een lekker cocktailtje gedronken. Snel terug naar het hotel en daar nog even gezellig gezeten.
We gingen op bed en wachtend op de volgende dag,,,

Groeten Sake en Jentje

 

Dinsdag 28 oktober 2008

Hallo mensen.

Hier zijn we weer, Remco en Bert. We hebben er allebei een zware werkdag erop zitten Bert bij de Campus en ik bij de Malpur Basisschool. Ik zal eerst vertellen hoe mijn dag was daarna gaat Bert wat vertellen.

Na het ontbijt zijn we meteen vertokken naar Malpur School. Vandaag waren Wouter, Durk en Sake bezig met het lassen van het ppr installatie materiaal. Enno was bezig met het plaatsen van de muurplaatjes en ik heb gaten geboord door de muur naar buiten, dit is voor de afvoer van de toiletten en de urinairs. Hiervoor moeten er 8 gaten worden geboord worden. Als je net fanatiek aan het boren bent, dan opeens *pats* stroom eraf, gelukkig begint dit al te wennen. Rond half 4 kwam meneer Dros met chauffeur in een jeep (een marouti) de hurktoiletten en de urinoirs afleveren. Even later werd de watertank van 2000 liter gebracht. Een mannetje op een riksja bracht deze tank en twee lange stalen pijpen. Dit was wel een mooi gezicht omdat de bak net zo groot was als de riksja.

Hierna hebben we met zijn vieren geprobeerd om het gevaarte op het dak te krijgen. Na vele pogingen, o.a. een gebroken touw en een die resulteerde dat bijna al het touw op het verkeerde dak belande (bedankt meneer Dros), kwam Enno met een briljant idee om het gevaarte op te tillen en op te duwen met bamboestokken. Enno en Dros beneden en Durk ik boven op het dak. Na veel gevloek, zweet en tranen van de pijn is het ons gelukt.

Toen wij klaar waren met het gevaarte op het plek te zetten waren Wouter,Sake en Jan Laan bezig met laatste gedeelte van het ppr. Toen dit klaar was hebben we alles opgeruimd, zijn we weer naar het hotel toegegaan om ons op te frissen voor de barbecue van Ram. Vooraf heb ik nog een massage gekregen van een Nepales masseur. Bij de barbecue hebben we genoten van het lekkere vlees (wild zwijn en kip). Ram had een heerlijke warme thee klaar gemaakt met de naam Ram’s punch (een soort Nepalese sangria met rum). Na een paar van deze drankjes genuttigd te hebben was ik helemaal kapot en heb ik besloten om lekker vroeg naar bed te gaan om 9 uur.

Bert zal nu wat vertellen over zijn dag op de Campus.

Vandaag ben ik (Bert) en Jentje meegegaan met de ploeg van de Campus: Pieter Ytzen, Johannes, Lennard en meneer Dros. Na het ontbijt hebben we de fiets gepakt en zijn we naar de campus gefietst.

De fietsen zijn veel te klein en de ketting vliegt er regelmatig af . We moeten ongeveer 8 km fietsen over slechte "wegen" naar Tandi. Na de lange fietstocht zijn Lennard en ik begonnen een trap te maken van steigerplanken zodat we het plafond kunnen bereiken. We hebben in de twee toiletgebouwen alles afgetekend waar de kabelgoten in de muur en het plafond komen voor de verlichting. Daarna hebben we de gleuven geflext met een diamantschijf zodat we later er alles makkelijk uit kunnen kappen met beitels.

Pieter Ytzen, Rinse, Johannes en Jensje hebben de 2000 ltr tank op het dak getild en zijn begonnen de stalen leidingen op de tank aan te sluiten. Er moet steeds draad gesneden worden op de stalen buizen.

Toen weer met de te kleine fietsen terug gefietst naar het hotel. Remco heeft tijdens de barbecue het een en ander gemist. Zo kregen wij van de vrouw van Ram weer een tika, een rode stip tussen de wenkbrauwen en kwam er een groep kinderen langs die voor ons zongen. Een kind zingt steeds een soort wens en anderen zingen dan "deesoeree" (betekent denk we: "dat is zo"). Wij zongen ook uit volle borst mee.Ook kwamen er vrienden van Ram langs die ook aanschoven bij de barbecue. Een van de mannen heeft ons uitgenodigd om een keer in zijn hotel te komen eten. Hij heeft een hotel in het wild park van Chitwan.

In het dorp werd die avond ook veel gezongen.

Groeten van Remco & Bert

p.s. Hier in Nepal hebben ze vijf dagen feest. Donderdag is de belangrijkste dag, dan is iedereen vrij en zijn alle winkels dicht.

 

Maandag 27 oktober 2008

Hallo thuisfront,

De dag begon zo als altijd om half 7 met het nummer Pipers and Drums! Om 7 uur hebben we ontbeten in het restaurand/bar. Na een stevig ontbijt ( brood met gebakken ei), zijn wij op de fiets vertrokken naar de Campus, hier zo’n 8 km vandaan. Omdat er bij het vrouwencentrum geen werk meer was is die groep opgedeeld, zo zijn Jentje en Bert naar de Campus gegaan…en Sake naar de Malpur.

Eenmaal aangekomen bij de Campus hebben Jentje en Bert uitleg gekregen over de installaties. Toen dat erop zat, zijn we begonnen om een watertank van 1000 liter van het dak te halen, deze moest eerst geleegd worden en dat gaf de nodige pret!

Rond de klok van 12 hebben we gegeten, 2 gekookte eieren, 6 stukjes brood met kaas. Na de pauze zijn we verder gegaan met de installatie op het dak, er moest nog schroefdraad op de pijpen gesneden worden, en enkele gaten geboord worden. Lennard, Bert, en Dros hebben het materiaal voor het elektrisch uitgetrokken.

Omdat om 3 uur de stroom zoals gebruikelijk weer eens uitviel, konden we niet verder met het werk. We hebben snel onze spullen opgeruimd, en zijn weer op de fiets richting het ’Travellers jungle Camp’ gegaan. Dit was een historisch moment !! want dit keer had niemand van ons de ketting eraf.

We waren eerst van plan om te gaan zwemmen, maar omdat het Pilsje zo lekker was zijn we maar lekker blijven luieren en enkele bussen Pringles leeggegeten.

Om 7 uur hebben we ons avondeten gehad, en zijn we hierna het dorp in gegaan richting de Cocktailbar. Na 2 cocktail gedronken te hebben, zijn we nog naar enkele winkeltjes gegaan en uiteindelijk naar bed gegaan.

Written by J2 and PY

(Jentje en Pieter Ytzen)

 

Zondag 26 oktober 2008

Vanmorgen stonden we om 6.30 op. Het ontbijt was om 7 uur. Om 7.30 vertrokken we naar ons project Schree Malpur Seconderary school. Toen we daar aan kwamen en de stekker in het stopcontact staken kwamen we erachter dat we geen stroom hadden. Dus gingen we over naar de hamer en beitel. Om 11 uur hadden we dan eindelijk stroom en werd er ook hard gewerkt. Boven ons waren Nepalese bouwvakkers druk bezig het dak aan het storten. Dit gebeurde doormiddel van een hele grote betonmolen en heel veel mankracht. Het beton werd met de hand over het dak versleept. Toen we om 4 uur stopten met werken en vele malen zonder stroom hadden gezeten, eindelijk het kapwerk klaar hadden gingen we terug naar het hotel. Terug bij het hotel zijn we gelijk vertokken naar het water om een afkoelende duik te nemen. Daarna hadden we het avond eten, dit was een lopend buffet. Na het eten wou iedereen nog even internetten in het dorpje. Als afsluiting dronken we gezamenlijk een cocktailtje.

P.s

Melanie en Sanne we missen jullie!!


Groeten Enno en Wouter.

 

Zaterdag 25 oktober 2008

Namasté,

Hier weer een verslag uit het warme Nepal.
Vandaag was de rustdag in Nepal . We werken 6 dagen per week, om zo snel mogelijk de projecten af te kunnen ronden. Misschien kunnen we dan nog wat meer vrije dagen krijgen aan het einde van de maand!

Iedereen had voor het eerst weer eens lekker uitgeslapen en stond er weer fris bij.
Vandaag stond op het programma: ’s ochtends olifanten wassen in de rivier en ’s middags voetballen tegen een lokaal voetbal team.

Om 11 uur gingen we vanaf het hotel op de olifanten naar de rivier, alleen de rit was al een belevenis op zich. Eenmaal bij de rivier aangekomen gingen we te water op de olifant. De chauffeur gaf het teken dat de olifant ons er af moest gooien, een soort rodeo. Echt leuk, de olifant begon met zijn slurf water op je te spuiten, met, om te vergelijken, een soort compressorkracht op vol vermogen. Je kon de olifanten met stenen boenen, of gewoon lol hebben door er op proberen te klimmen.

De voetbalwedstrijd was erg vermoeiend. We moesten ongeveer een half uur lopen, in de brandende zon, waarna we even een lekker warming-upje gingen doen. De wedstrijd duurde 2x15 min. Maar we liepen het veld uit alsof we 120 minuten, en penalty’s hadden gehad. Gevoelsmatig een graadje of 60. Later hoorden we van Ram dat het ‘maar’ 34 was. We verloren met 3-1, terwijl we het niet eens heel slecht deden. Voor de wedstrijd zongen we trouwens ons Wilhelmus, gevolgd door een daverend applaus en geschreeuw. De 1-0 kwam van Remco. Eigenlijk de hele wedstrijd  verdienstelijk verdedigend, maar even later een klein maar funest concentratieverlies. Eigen doelpunt. Daarna volgden de 2-0 en 3-0. Pas in het einde van de wedstrijd konden we iets terugdoen, 3-1. Lennard kon na ongeveer 4 blunders iets terugdoen via een mooie dol op de keeper.

Hierna nog even gezwommen, onder wederom veel bekijks van de Nepalese bevolking. Daarna gegeten en nog even op de veranda genoten van een lekkere Carlsberg. Morgen moeten we weer hard aan het werk.

Groeten Durk en Lennard

 

Vrijdag 24 oktober 2008

Bericht geplaats op 27-10-2008 door Dros
Het is deze keer mijn beurt om een berichtje te maken vanuit Nepal, ik zal eerst even melding van maken, dat wij om de beurt een verslag moeten maken van onze belevenisen vanuit Nepal.
Vandaag hebben wij onze projecten bezocht. We hebben o.a. besproken wat en waar wij alles moeten aanleggen. Dit deden wij allemaal in een heel relaxte sfeer. Maar vanaf morgen moet er hard gewerkt worden. We kunnen morgen beginnen met frezen. Ook kunnen wij morgen alle materiaal berekenen, over hoeveel buis, koppelingen e.d. we nodig hebben.
De reis naar de stad, waar onze groep de installatie gaat aanbrengen was ook een groot avontuur. Onze fietsen zaggen op het eerste gezicht er goed, uit, maar dit was niet waar, we hebben wel 11 keer onze ketting er opnieuw moeten op zetten. Gelukkig hadden wij “ pee aay”  (ook wel Pieter Ietzen genoemd :p) bij ons!!! Hij heeft elke keer weer de ketting er weer op kunnen zetten. Maar helaas  op het einde was het gebeurt met mijn fiets, en moest ik mij laten slepen door Jehannes en Pieter!!! Gelukkig hadden ze daar geen probleem mee. Wel hebben wij nog bij de locale fietsmaker nog geprobeert de fiets te maken. Maar hij kon het ook niet maken. Helaas kon ik na dit “ akkefietje” niet meer te gaan zwemmen, dit is wel een zeer aangename verfrissing aan het einde van de dag een verfrissing hier is wel nodig, het is hier ronde de ( ruime schatting) 25c- tot 35c- !! opzich een heerlijk tempratuurtje maar je zweet alles bij elkaar!! Vooral als wij vanaf morgen aan het werk moeten.

Onder weg naar de projecten en naar de lokale winkeltjes ( die OVERAL zijn), hebben wij veel bekijks. Vooral bij scholen en op de bussen worden wij veelvuldig begroet!! En word ons van alles aangeboden. Iedereen kijkt ons met grote ogen na, ook willen vooral de kleine kinderen vaak met ons op de foto. Ook is de vriendelijkheid met de lokale is ongelofelijk! Opzich is dat heel logisch omdat wij toeristen zijn, maar in Nederland zouden wij hier nog veel van kunnen leren! Toch is het hier gewoon dat je gaat afdingen op de prijzen van producten die je hier koopt, hoe brutaal dit ook lijkt! Je gaat hier gewoon afdingen om de kleinste dingen. Het gaat vaak ook maar om 10 tot 20 centen!!
Maar om overlast van de kinderen en bedelaren mogen wij niet al te gul wezen tegenover de bevolking.

“ Vanuit onze ogen”  is de situatie  hier in deze regio redelijk, dit ter vergelijking met de grote stad Kathmandu. Maar hier is ook alles arm en vies. Er lopen gewoon koeien in de winkel straat, vlees dat net  5 minuten geleden geslacht is, ligt open en bloot in de zon te bakken. Van een koeling hebben ze nog nooit gehoord. Voor onze hele groep was het 1 grote cultuur schok, dit kan ik wel proberen te typen, maar dat is bij voorbaat onmogelijk. Elke keer als je rond kijken valt je mond open van de verbazing, olifanten die de weg beheersen, rommel die er op de weg word gesmeten, alles Nepalese gelofen, met hun vele tempeltjes e.d. wel moet ik zeggen dat dit een ongelofelijk mooi land is, dat je gewoon een keer gezien moeten hebben. Mijn vooroordelen over azië zijn compleet vervlogen. Het is zoooo!!! Mooi hier!! En als je dan net aan het genieten bent, vergeet je gewoon de armoede en alle andere ellende om je heen.

Vorige dag hebben wij een groep indeling gemaakt. Met deze groepen gaan wij naar onze 3 projecten toe. De groepen zijn als volgt:
Vrouwencentrum:     Sake |
            Jentje
            Bert

Secondary school:     Wouter
            Enno
            Durk
            Remco

Campus:        Pieter ytzen ( peey aaay)
            Lenard
            Jehannes
            Rinse

Wout loopt tussen de bovenste twee projecten heen en weer. Ger helpt ons op de Campus.

Het werk op vrijdag ging heel traag. Dit kwam omdat er veel stroom uitval is, er is pas rond een uur of 1 weer stroom! Maar gelukkig konden wij beginnen met alles af te tekenen. En daarna kon Jehannes beginnen met het slijpen voor de sleuven. Helaas konden wij niet verder omdat al het materiaal nog besteld moest worden. Gelukkig konden wij dit s’ avonds wel doen.

We dachten met z’n allen zeer vroeg klaar te zijn, en gingen opgewekt naar de rivier toe om een verfrissende duik in het water, maar helaas had Ram nog wat anders in petto! We moesten gaan helpen in de rijstvelden! Alle kleine “ stro baaltjes” ( wat was overgebleven na het rijst oogsten} moesten worden opgestapeld. Dit was wel een heet werkje!! Wel was het even een leuk werkje om te doen. Maar wel zeer zwaar werk! ( Bert vond het nogal jeuken!!) nadat wij klaar waren namen wij de toeristische route naar het kamp.

S’ avonds had Ram nog een kampvuur voor ons gemaakt, met z’n allen hebben wij er nog een gezellig avond van gemaakt.

Gemaakt: Rinse Baukema

 

Donderdag 23 oktober 2008

We zitten nu in het restaurant van Ram Prasad Rijal, eigenaar van het appartementencomplex. We zijn na een lange dag kapot van het fietsen, wandelen, foto’s maken, werkplekken bezoeken, een paar piljes en het hete weer.

We zijn vandaag de dag begonnen met een heerlijk ontbijt in Ram’s Restaurant. Na het ontbijt zijn we begonnen met een toeristische wandeling naar het eerste project, het vrouwen educatie gebouw.

Hierna zijn we naar het 2e project gewandeld. Dit is een basisschool met 600 leerlingen van 6 tot 16 jaar. Hierna hadden we opnieuw een heerlijke lunch bij Ram’s restaurant.

Daarna zijn we op gebrekkige Nepalese fietsen over zandpaden met gaten en stenen naar de Kaparkhori school gegaan. Hier is in 2006 een nieuw toiletgebouw gemaakt.

Bij terugkomst bij Ram zijn we weer gaan zwemmen in de Rapti rivier.  Vanavond hebben we weer lekker gegeten. Ram en zijn medewerkers doen ontzettend hun best om het ons naar de zin te maken.

Groeten uit Nepal van Bert & Remco.

 

Woensdag 22 oktober 2008

Vanmorgen vroeg uit de veren. Om 7.20 uur zijn we al vertrokken om de grote verkeersdrukte in de stad te vermijden. Nu pas ontdekken we hoe groot de stad is, het duurt lang voordat we de stad uit zijn. Langs de weg ook weer rijen winkeltjes en kraampjes. De weg naar Sauraha is de belangrijkste verbindingsweg tussen India en Katmandu. Het is een drukke weg. Veel bussen en vrachtwagens. Vaak wordt er roekeloos ingehaald en maar toeteren. Het uitzicht is schitterend, berg op, berg af. De weg ligt tussen de bergen, naast de weg loopt soms een rivier. Langs de route vaak kleine dorpjes, waar van alles te koop is. Soms een paar armoedige hutjes waar de mensen wonen en nog iets proberen te verkopen. Af en toe moeten we stoppen, dan moet de chauffeur tol betalen. Het wordt steeds warmer. Onderweg even gestopt, de chauffeur had nog niet gegeten.

De reis gaat voorspoedig, we hebben een goede chauffeur , hij neemt gelukkig geen risico’s bij het inhalen, wel wordt de weg steeds slechter. Na een reis van zo’n 160 km waar we vijf uren over hebben gedaan, komen we aan de plaats waar ons grootste project is. Hier ontmoeten we Ram, de hotel eigenaar. Hij neemt ons mee naar de school waar men bijna klaar is met het toiletgebouw, daar gaan wij  het sanitair en elektrisch aanleggen.

Iedereen is hier vriendelijk en we worden steeds gegroet, namaste. We hebben er een half uurtje rond gekeken. Hierna rijden we nog twintig minuten door naar Sauraha waar ons hotel (resort) zich bevind. Bij aankomst krijgen we van de vrouw van Ram een oranje stip tussen de wenkbrauwen. Daarna worden de kamers verdeeld.

Om vier uur krijgen we een warme lunch. Er is nog tijd om even te zwemmen. Ram neemt ons mee naar de rivier. Aan de overkant ligt het nationaal park Chitwan. Het zwemmem valt niet mee, de stroming is er erg snel,. We vinden gelukkig een plek waar bijna geen stroming is en kunnen we ons vermaken met een bal. Op verzoek van Ram gaan we weer terug naar het hotel. Even douchen, daarna weer naar rivier, nu om in een relaxte stoel en een pilsje, te genieten van de ondergaande zon. Tegen zevenen weer terug naar het hotel voor de warme maaltijd. Soep vooraf, daarna een lopend buffet. Het eten is hier prima.

Meneer Dros geeft Ram, namens Menno Terpstra, een ingelijste foto van de groep die twee jaar geleden hier installaties hebben aangelegd. Ram vindt het prachtig, hij kan zich alles nog goed herinneringen.  De foto krijgt een plaatsje in het restaurant.

Na het eten hebben wij buiten nog wat gekletsen en gedronken. Dan naar bed, onder de klamboe.

 

 

Dinsdag 21 oktober 2008

Bericht geplaats op 24-10-2008 door Dros

Vandaag zijn we de hele dag in Kathmandu gebleven.. Na het ontbijt zijn we onder leiding van Jan Laan de stad ingegaan. Ons hotel ligt in het oude gedeelte van de stad. Wat een stad.

Veel straatjes met allemaal kleine winkeltjes, waar van alles te koop is. Nette winkeltjes, maar ook veel armoedige met rommel. Veel winkeltjes waar van alles wordt klaar gemaakt.   Een slager met vlees op een tafeltje. Vaak wordt het dier in de winkel geslacht. Buiten staat de volgende geit te wachten. Vrouwen die eten klaar maken op een brandertje. Je komt ogen te kort. Ook hier weer de verkeerschaos. Met kleine motoren rijdt men al toeterend tussen het winkelend publiek door. Veel straat verkopers die je iets aan proberen te smeren, ze blijven lang met je meelopen. Jongens die verdovende middelen gebruiken en op straat liggen te slapen.

Een stromende rivier die we oversteken heeft sterk vervuilt water met veel rommel. Verderop staan mensen in het water om er nog bruikbare spullen uit te vissen.

We hebben de voor boeddhisten en hindoes zeer heilige stoepa Swayambhunath bezocht. Beter betekent als de apentempel. De tempel ligt op een 80 meter hoge heuvel met een prachtig uitzicht over de stad. Via een lange steile trap naar boven met veel apen en honden die hier vrij rondlopen. In de gebouwen rond de tempel wonen de monniken.

Via een ander route weer teug naar het hotel. Onderweg op een dakterras wat gegeten en gedronken.

’s Middags was er nog tijd over om zelf inkopen te doen. Alles is hier vrij goedkoop, maar wel veel namaak artikelen.

De spanning valt vaak uit in Nepal. . ’s Avonds hebben wij urenlang zonder spanning gezeten. Wel gezellig met al die kaarsjes. We konden ook niet internetten, dus nog geen verhaal op de SIFVN site.

 

Maandag 20 oktober 2008

In Bachrein in de Verenigde Emiraten moesten we vier uur wachten. Het is een rijke staat, allemaal pracht en praal. De snijset van Johannes kwam nu niet door de douane, mocht gelukkig toch mee als vracht.

De vlucht ging over Pakistan. Iran en India. In Nepal hadden we en prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen. Aangekomen op het vliegveld van Kathmandu moest iedereen een arrival-document invullen met alle gegevens. Hiermee kwamen we snel door de douane, er was geen controle. Alle bagage was goed aangekomen. Buiten probeerden veel mensen je in hun taxi te krijgen of je te helpen met het tillen van de bagage.

 Voor ons stond een busje klaar, daar kregen we direct een malla omgehangen, een krans van afrikaantjes. Dat betekent welkom, een lang leven en veel succes.

De rit naar het hotel was een verschrikking. Wat een verkeer, iedereen rijdt er als gekken en maar toeteren en hier rijdt men links. Veel agenten met mondkapjes proberen het verkeer enigszins te regelen. Langs de weg allemaal kleine kraampjes en winkeltjes.

In het hotel eerst lekker gegeten, douchen, nog een lekker pilsje en eindelijk weer een bed.

 

Zondag 19 oktober 2008

Jullie hebben even moeten wachten op de verslagen van de afgelopen dagen. De spanning in Kathmandu viel vaak weg.

Zondag zijn we bij school vertrokken. Uitgezwaaid door familie, vriendinnen en vrienden. Ook Menno Terpstra was erbij, hij is een van de leerlingen die twee jaar geleden vier weken naar Nepal zijn geweest

Op schiphol kwamen de eerste probleem. Enkele tassen met gereedschap waren te zwaar, dus hebben we het gereedschap beter verdeeld. Toen bleek dat we totaal 28 kilo bagage te veel (o.a . snijsets en twee braille typemachines). Dat kwam gelukkig zonder problemen door de douane.

Het vliegen was voor velen de eerste keer.

Op het vliegveld Heathrow bij Londen was de controle streng. Het gereedschap in de handbagage riep veel vragen op, maar mede door onze groene T-shirts mochten we het bij ons houden. In Londen moesten we lang wachten. De drie rokers van onze groep hebben spannende ogenblikken beleefd. Na buiten een sigaretje te hebben gerookt mochten ze van de beveiliging niet meer naar binnen. Met hun handbagage moesten ze opnieuw de lange weg afleggen langs de check-in en de douane. De snijset die Wouter bij zich had kwam nu niet door de controle. Zijn tas mocht alleen verder als vrachtvervoer. Het nam nog al wat tijd in beslag, de mannen waren dan ook doodsbenauwd dat ze het vliegtuig zouden missen.

 

Ze zijn vertrokken!

Inmiddels hebben verschillende mensen thuis al bericht gehad dat ze goed zijn aangekomen.

Ik heb nog geen bericht gehad voor de site. we wachten in spanning af. Ze zijn in ieder geval veilig in Kathmandu aangekomen.

De sitebouwers hebben de fout nog niet gevonden rondom het plaatsen van afbeeldingen. U zult het dus met text moeten doen en moeten wachten op de foto's.

 

Laatste vergadering voorafgaand aan de reis

Dinsdag 7 oktober was de laatste vergadering voorafgaand aan de reis naar Nepal. De ouders van de jongens waren ook aanwezig en de spanning was al zichtbaar. 4,5 weken van huis naar een ver en vreemd land. Hoe zal dat gaan!

We houden iedereen via de website op de hoogte!

Succes allemaal!

 

 

 









Download onze brochure (pdf)